Witamy w naszej agroturystyce ˇ O sobie ˇ Położenie ˇ Atrakcje ˇ Galeria ˇ Kontakt ˇ Zabytki ˇ Linki ˇ LinkiCzwartek, Maj 25, 2017
Nawigacja
Strona Główna
Witamy
Filmy
Filmy różne
Galeria
Kontakt
Zabytki
Przyroda
Muzea atrakcje
Atrakcyjne ceny noclegów
Partnerstwo
Pokoje Gościnne J.T. Kozieł Łosieńnoclegi Łosieńnoclegi



Pokoje Gościnne J.T. Kozieł Łosieńnoclegi Łosieńnoclegi


Gospodarstwo agroturystyczne




Darmowa baza noclegowa


Agroturystyka i podróże




Polska Baza noclegowa Nocujznami.pl

Witamy

Czarowne pokoje 2 i 4-osobowe do wynajęcia

  • https://plus.google.com/u/0/108441344002304352276/posts

  • https://plus.google.com/u/0/photos/105617876301979348297/albums/posts

  • https://plus.google.com/u/0/photos/105617876301979348297/albums

  • Świętokrzyskie jakie cudne,

  • http://www.youtube.com/user/jankoz2012

  • http://www.youtube.com/user/Malwina1734

  • https://plus.google.com/u/0/photos/105617876301979348297/albums/5726476150512941057

  • Przyroda
    Budowa geologiczna złoża na Miedziance PDF Drukuj Email Masyw Miedzianki położony jest na północno-zachodnim krańcu Antykliny Chęcińskiej. Zbudowany jest on ze skał paleozoicznych. Są to głównie masywne wapienie żywetu i franu, w obrębie których tkwią również niewielkie, tektonicznie wyklinowane soczewki i wkładki utworów famenu i turneju, wykształcone jako wapienie i łupki margliste. Utwory budujące masyw Miedzianki niejednokrotnie wykazują przejawy silnego sfałdowania. Część warstw skalnych została w wyniku procesów tektonicznych wychylona od swojego pierwotnego położenia o ponad 90 stopni, a następnie pocięta przez szereg spękań i poprzesuwana systemem uskoków. Od północnego wschodu wapienie dewonu nasunięte są na łupki mułowcowe dolnego kambru budujące jądro Antykliny Chęcińskiej. Skałami młodszymi, powstałymi w wyniku niszczenia starszych wapieni dewonu, są permskie zlepieńce czerwonego spągowca. Odsłaniają się one na północno-zachodnim skraju Miedzianki. Od południowego wschodu wapienie dewonu przykryte są przez utwory triasowe. Powstały one w warunkach lądowych i zdominowane są przez piaskowce kwarcowe i iły. Najmłodszymi osadami, które możemy znaleźć na Miedziance, są piaski fluwioglacjalne związane z obecnością na tym terenie czwartorzędowego lądolodu. Formowanie się tutejszego złoża miedzi było procesem wieloetapowym, który trwał wiele milionów lat. Jego początek miał miejsce po sfałdowaniu utworów dewonu i karbonu budujących wapienny masyw Miedzianki, a przed osadzeniem się permskich zlepieńców czerwonego spągowca. Wówczas z gorących roztworów wodnych krążących w spękaniach wapieni krystalizowały paragenezy minerałów hydrotermalnych, w których najważniejszym minerałem miedzi jest tennantyt. Towarzyszą mu inne minerały kruszcowe, takie jak galena, chalkopiryt, hematyt i gersdorfit. Kruszcom tym towarzyszy kalcyt i niewielkie ilości barytu, uraninitu oraz kwarcu. Pod wpływem wody, tlenu i jonów żelaza dwuwartościowego hydrotermalne minerały kruszcowe ulegają procesom rozkładu. Uwalniana w tych procesach miedź migrowała wraz z wodami podziemnymi w obrębie wapieni masywu Miedzianki. Jony miedzi zostały ponownie związane w postaci minerałów hipergenicznych głównie na kontakcie wapieni dewonu i skał triasu oraz w obrębie glin wypełniających jaskinie i leje krasowe rozwinięte w wapieniach. To właśnie w komorach krasowych i skałach ilastych, stykających się bezpośrednio z wapieniami, utworzyły się wtórne rudy miedzi, będące na Miedziance przedmiotem eksploatacji. Do najważniejszych minerałów wchodzących w skład tych rud należy zaliczyć chalkozyn, covellin (kowelin), azuryt i malachit. Minerałom tym towarzyszą bogate paragenezy minerałów hipergenicznych złożone m.in. z olivenitu, konichalcytu, duftytu, austinitu i innych, niejednokrotnie bardzo rzadkich faz mineralnych.
    Komentarze
    jankoz dnia luty 18 2011 23:18:43
    Nim podejmiemy największy (i najprzyjemniejszy) trud zwiedzenia głównego pasma Gór Świętokrzyskich - Łysogór i przyległych doń okolic, spróbujmy poznać ich południowe pogórze, niewiele ustępujące urokiem. Nasza trasa biegnie w jednym kierunku obszarem najbardziej zalesionym na Kielecczyźnie, obok Puszczy Świętokrzyskiej; zaś w kierunku powrotnym będą nam towarzyszyć najwyższe szczyty Gór Świętokrzyskich. Wyruszamy wczesnym rankiem z Kielc na południowy wschód. Ulicą Wojska Polskiego przejeżdżamy obok Wietrzni - dawnego kamieniołomu (czynnego do 1983 r.), obecnie przystosowanego do celów rekreacji. Dojeżdżamy do góry Bukówka - u jej podnóża znajduje się centrum szkolenia wojsk oenzetowskich (w miejscowych koszarach wcześniej kwaterował 4 p.p.Leg., bardzo zasłużony w historii Polski). W lesie na stoku góry znajduje się Cmentarz Żołnierzy Radzieckich (zginęło ich ok. 11 tys. w obozie zlokalizowanym w dawnych koszarach). Mijamy Telegraf - to zalesiona góra, wznosząca się na wysokość 406 m n.p.m., najwyższy szczyt Pasma Dymińskiego. Opuszczamy Kielce.

    Rejony chronione
     Góra Rzepka
    Rezerwaty przyrody
    wychodnie skał dewońskich; ślady dawnego górnictwa rud ołowiu
     Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy
    Parki krajobrazowe
    Park obejmuje ochroną fragment górotworu świętokrzyskiego. Reprezentuje wysokie wartości tak w zakresie przyrody żywej, jak i nieożywionej. Urozmaicona morfologia i zróżnicowane pokrycie roślinne, oraz możliwość obserwacji na powierzchni kolejnych faz rozwoju geologicznego tego rejonu, to niektóre z walorów Parku. Na szczególną uwagę zasługują obszary krasowe związane z występowaniem skał węglanowych. Procesy krasowe widoczne na powierzchni, doprowadziły w głębi górotworu do tworzenia się jaskiń, z których najbardziej popularna w Polsce jest jaskinia Raj.Obok wybitnych wartości geologicznych i krajobrazowych obszar Parku charakteryzuje się bogactwem i zróżnicowaniem szaty roślinnej. Wśród siedlisk leśnych występują bory sosnowe i mieszane, dąbrowy, grądy, olsy i łęgi. Flora naczyniowa obejmuje ponad 1000 gatunków, z których 69 objętych jest całkowitą ochroną, 12 częściową, a 42 gatunki są szczególnie rzadkie i zagrożone.Również wśród fauny bezkręgowej występuje wiele rzadkich gatunków. Wśród kręgowców występują chronione gady, płazy, ptaki i ssaki (m. in. nietoperze zimujące w jaskiniach i szczelinach skalnych).Ważnym walorem Parku jest również bogata warstwa historyczno-kulturowa. Występują tu pierwsze ślady pobytu człowieka paleolitycznego i jedne z najstarszych ośrodków osadniczych Małopolski.
     Góra Zelejowa
    Rezerwaty przyrody
    wzgórze zbudowane z wapieni paleozoicznych z widocznymi zjawiskami krasowymi; rzadkie i chronione gatunki roślin wśród nich m.in. zawilec wielkokwiatowy (Anemone silvestris)
     Góra Żakowa
    Rezerwaty przyrody
    Pozostałości dawnego górnictwa skalnego i kruszcowego, naturalnych wapiennych form skałkowych oraz lasu kserotermicznego z licznymi gatunkami roślin chronionych.
     Jaskinia Raj
    Rezerwaty przyrody
    jaskinia krasowa w wapieniach dewońskich z naciekami i namuliskami
     Moczydło
    Rezerwaty przyrody
    wychodnie i odsłonięcia skał dewońskich permskich i triasowych; pozostałości historycznego górnictwa kruszczu ołowiu
     Chelosiowa Jama
    Rezerwaty przyrody
    unikatowy zespół form krasowych podziemnych i powierzchniowych z różnych okresów geologicznych.
     Wolica
    Rezerwaty przyrody
    Ochrona profilu osadów dolnego wapienia muszlowego (środkowy trias)odsłaniających się w ścianach nieczynnego kamieniołomu.
     Góra Miedzianka
    Rezerwaty przyrody
    najwyższe wzniesienie Gór Chęcińskich (357m npm) zbudowane z wapieni paleozoicznych; zjawiska krasowe i mineralizacji; ślady dawnego górnictwa
     Biesak-Białogon
    Rezerwaty przyrody
    wychodnie skał ordowickich i kambryjskich
     Milechowy
    Rezerwaty przyrody
    naturalne lasy typu świetlistej dąbrowy grądy wysokie lipowo-grabowe las mieszany sosnowo-dębowy wtórne zarośla i murawy kserotermiczne; w runie lasów występują
     Kadzielnia
    Rezerwaty przyrody
    wzgórze zbudowane z wapieni paleozoicznych ze zjawiskami krasowymi znaleziska paleontologiczne
     Rezerwat Skalny im. Jana Czarnockiego(Ślichowice)
    Rezerwaty przyrody
    odkrywka skalna z fałdem paleozoicznym skał wapiennych
     Wietrznia im.Zbigniewa Rubinowskiego
    Rezerwaty przyrody
    Zespół wyrobisk odsłaniających profile wapieni dewońskich ( m.in. ciemne wapienie ziarniste, jasne wapienie grubodetryczne, płytowe wapienie bitumiczne, łupki margliste,wapienie gruzłowe) ze skamieniałościami fauny dewońskiej.
     Radomice
    Rezerwaty przyrody
    naturalne stanowisko cisa (Taxus baccata)
    jankoz dnia czerwiec 12 2011 21:43:15
    Początki górnictwa miedzi w rejonie Miedzianki giną w pomrokach dziejów. Już w czasach średniowiecza wydobywano tu rudy miedzi, a niewykluczone, że eksploatację miejscowych złóż prowadzono także w starożytności. Najstarszy dokument pisany potwierdzający wydobywanie miedzi na tym obszarze pochodzi z 1478 r. Dotyczy on pozwolenia uzyskanego od Kazimierza Jagiellończyka przez mieszczanina i zarazem żupnika chęcińskiego, Jana Karasia, na założenie w pobliskiej wsi Polichno huty miedzi, mającej przerabiać rudę pochodzącą z Miedzianki.

    Najbardziej intensywne prace prowadzono w XV i XVI wieku. Eksploatowano wtedy płytkie, najłatwiej dostępne złoża krasowe, a wydobywane kruszce przetapiano w dwóch hutach w Polichnie usytuowanych nad rzeką Jedlnicą. Właśnie z tego powodu obecna nazwa rzeki brzmi Hutka. Zachowała się charakterystyka tutejszych rud z 1569 r.: "W tej górze kruszec miedziany bardzo dobry, srebra ma niemało. Lazur przy nim bardzo kosztowny i zielenica bardzo cudna.r1;

    Stopniowy upadek górnictwa nastąpił, gdy łatwo dostępne złoża znajdujące się powyżej zwierciadła wód gruntowych uległy wyczerpaniu. Aby zejść z eksploatacją głębiej potrzeba było dużego kapitału na odwadnianie kopalni. Zazwyczaj gdy znajdował się inwestor ze środkami na inwestycje, kopalnie ponownie uruchamiano.

    Na początku XVII wieku król Zygmunt III Waza próbował odbudować tutejsze górnictwo i zainwestował w budowę sztolni, która miała odwodnić i w ten sposób udostępnić głębsze partie złoża. Przedsięwzięcie ze względu na zawalenie się sztolni zakończyło się fiaskiem. W dokumentach czytamy: "stole bito wielkim sumptem Króla Imci, która się zawaliła i żadnego stamtąd pożytku nie maszr1;.


    W okresie wojen szwedzkich górnictwo w rejonie Miedzianki zamarło całkowicie. Próby jego ożywienia przeprowadzono dopiero w czasach panowania Jana III Sobieskiego, kiedy to poza wydobyciem kruszców łamano kolorowe "marmuryr1; (jest to nazwa zwyczajowa gdyż z punktu widzenia petrografii są to zbite wapienie). Po oszlifowaniu musiały one wyglądać do tego stopnia urodziwie, że Jan III Sobieski na podarunek dla papieża Innocentego XI wybrał marmurowy stolik wykonany właśnie ze skał Miedzianki. W czasach saskich sprowadzono 12 węgierskich górników i sztygara Pawła Orosza.


    Za panowania Stanisława Augusta przybył na Miedziankę sprowadzony przez króla mineralog niemiecki J.P. Carossi, który uznał złoże za opłacalne do wydobycia. Król nie zdążył poczynić inwestycji w celu przywrócenia eksploatacji, gdyż Polska znalazła się pod zaborami, a rejon Miedzianki dostał się pod okupację Austrii. W 1806 r. Austriacy potrzebując miedzi na potrzeby wojenne uruchomili kopalnie na Miedziance, wydobycie jednak szybko zostało przerwane, gdy w wyniku wojen napoleońskich utracili te tereny.

    W czasach Królestwa Polskiego, w okresie od 1817 do 1821 r., wznowiono z inicjatywy Stanisława Staszica eksploatację na Miedziance. W ówczesnym przodku sztolni "Zofia" wybito 40-metrowy szyb pochyły. Poza tym w partiach już wcześniej wyeksploatowanych bito szyby "Maria", "Antoni" i "Ludwik" i schodząc poniżej wód gruntowych próbowano odwodnić górotwór za pomocą maszyny parowej. Prace te pochłonęły znaczną kwotę pieniędzy rządowych i przyniosły skromne rezultaty. Po tym niepowodzeniu górnictwo na Miedziance zamarło na dziesiątki lat.

    Na początku XX wieku przybyli na Miedziankę dwaj bracia Stanisław i Bolesław Łaszczyńscy. Stanisław był doktorem chemii i wynalazcą. Zajmował się on elektrolitycznym uzyskiwaniem miedzi. Łaszczyńscy uznali, iż przy użyciu nowych technik będzie się opłacało wydobywać ubogie rudy i produkować z nich miedź. Nie posiadali dużego kapitału, więc dla uzyskania funduszy założyli Spółkę Akcyjną "Zofia". Stanisław po raz pierwszy zastosował na skalę przemysłową udoskonaloną przez siebie elektrolityczną metodę otrzymywania miedzi.

    Po wybuchu I wojny światowej kopalnie przejęli Austriacy. Po zakończeniu działań wojennych okazało się, iż Austriacy wyeksploatowali złoże doszczętnie i Łaszczyńscy zajęli się eksploatacją wapienia na topnik wielkopiecowy dla hut śląskich oraz produkcją galanterii "marmurowej".

    Po II wojnie światowej, w latach 1949-1954, ostatni raz prowadzono poszukiwawczą eksploatacje złóż Miedzianki. Trudne warunki wydobycia oraz odkrycie olbrzymich złóż rud miedzi na Dolnym Śląsku spowodowało ostateczne zamknięcie kopalni. W roku 1958 całe wzniesienie objęto ochroną prawną przez ustanowienie na jego terenie rezerwatu przyrody "Góra Miedzianka".
    Dodaj komentarz
    Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
    Oceny
    Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

    Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

    Brak ocen.
    Copyright © 2010-2011

    181463 Unikalnych wizyt
    Engine: PHP-Fusion v6.01.6 © 2006
    Future Theme Bordeaux by Amilla Dee Webdesign


    Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie