Witamy w naszej agroturystyce ˇ O sobie ˇ Położenie ˇ Atrakcje ˇ Galeria ˇ Kontakt ˇ Zabytki ˇ Linki ˇ LinkiSobota, Wrzesień 23, 2017
Nawigacja
Strona Główna
Witamy
Filmy
Filmy różne
Galeria
Kontakt
Zabytki
Przyroda
Muzea atrakcje
Atrakcyjne ceny noclegów
Partnerstwo
Pokoje Gościnne J.T. Kozieł Łosieńnoclegi Łosieńnoclegi



Pokoje Gościnne J.T. Kozieł Łosieńnoclegi Łosieńnoclegi


Gospodarstwo agroturystyczne




Darmowa baza noclegowa


Agroturystyka i podróże




Polska Baza noclegowa Nocujznami.pl

Przyroda
Budowa geologiczna złoża na Miedziance PDF Drukuj Email Masyw Miedzianki położony jest na północno-zachodnim krańcu Antykliny Chęcińskiej. Zbudowany jest on ze skał paleozoicznych. Są to głównie masywne wapienie żywetu i franu, w obrębie których tkwią również niewielkie, tektonicznie wyklinowane soczewki i wkładki utworów famenu i turneju, wykształcone jako wapienie i łupki margliste. Utwory budujące masyw Miedzianki niejednokrotnie wykazują przejawy silnego sfałdowania. Część warstw skalnych została w wyniku procesów tektonicznych wychylona od swojego pierwotnego położenia o ponad 90 stopni, a następnie pocięta przez szereg spękań i poprzesuwana systemem uskoków. Od północnego wschodu wapienie dewonu nasunięte są na łupki mułowcowe dolnego kambru budujące jądro Antykliny Chęcińskiej. Skałami młodszymi, powstałymi w wyniku niszczenia starszych wapieni dewonu, są permskie zlepieńce czerwonego spągowca. Odsłaniają się one na północno-zachodnim skraju Miedzianki. Od południowego wschodu wapienie dewonu przykryte są przez utwory triasowe. Powstały one w warunkach lądowych i zdominowane są przez piaskowce kwarcowe i iły. Najmłodszymi osadami, które możemy znaleźć na Miedziance, są piaski fluwioglacjalne związane z obecnością na tym terenie czwartorzędowego lądolodu. Formowanie się tutejszego złoża miedzi było procesem wieloetapowym, który trwał wiele milionów lat. Jego początek miał miejsce po sfałdowaniu utworów dewonu i karbonu budujących wapienny masyw Miedzianki, a przed osadzeniem się permskich zlepieńców czerwonego spągowca. Wówczas z gorących roztworów wodnych krążących w spękaniach wapieni krystalizowały paragenezy minerałów hydrotermalnych, w których najważniejszym minerałem miedzi jest tennantyt. Towarzyszą mu inne minerały kruszcowe, takie jak galena, chalkopiryt, hematyt i gersdorfit. Kruszcom tym towarzyszy kalcyt i niewielkie ilości barytu, uraninitu oraz kwarcu. Pod wpływem wody, tlenu i jonów żelaza dwuwartościowego hydrotermalne minerały kruszcowe ulegają procesom rozkładu. Uwalniana w tych procesach miedź migrowała wraz z wodami podziemnymi w obrębie wapieni masywu Miedzianki. Jony miedzi zostały ponownie związane w postaci minerałów hipergenicznych głównie na kontakcie wapieni dewonu i skał triasu oraz w obrębie glin wypełniających jaskinie i leje krasowe rozwinięte w wapieniach. To właśnie w komorach krasowych i skałach ilastych, stykających się bezpośrednio z wapieniami, utworzyły się wtórne rudy miedzi, będące na Miedziance przedmiotem eksploatacji. Do najważniejszych minerałów wchodzących w skład tych rud należy zaliczyć chalkozyn, covellin (kowelin), azuryt i malachit. Minerałom tym towarzyszą bogate paragenezy minerałów hipergenicznych złożone m.in. z olivenitu, konichalcytu, duftytu, austinitu i innych, niejednokrotnie bardzo rzadkich faz mineralnych.
Copyright © 2010-2011

187988 Unikalnych wizyt
Engine: PHP-Fusion v6.01.6 © 2006
Future Theme Bordeaux by Amilla Dee Webdesign


Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie