Witamy w naszej agroturystyce ˇ O sobie ˇ Położenie ˇ Atrakcje ˇ Galeria ˇ Kontakt ˇ Zabytki ˇ Linki ˇ LinkiCzwartek, Maj 25, 2017
Nawigacja
Strona Główna
Witamy
Filmy
Filmy różne
Galeria
Kontakt
Zabytki
Przyroda
Muzea atrakcje
Atrakcyjne ceny noclegów
Partnerstwo
Pokoje Gościnne J.T. Kozieł Łosieńnoclegi Łosieńnoclegi



Pokoje Gościnne J.T. Kozieł Łosieńnoclegi Łosieńnoclegi


Gospodarstwo agroturystyczne




Darmowa baza noclegowa


Agroturystyka i podróże




Polska Baza noclegowa Nocujznami.pl

Witamy

Czarowne pokoje 2 i 4-osobowe do wynajęcia

  • https://plus.google.com/u/0/108441344002304352276/posts

  • https://plus.google.com/u/0/photos/105617876301979348297/albums/posts

  • https://plus.google.com/u/0/photos/105617876301979348297/albums

  • Świętokrzyskie jakie cudne,

  • http://www.youtube.com/user/jankoz2012

  • http://www.youtube.com/user/Malwina1734

  • https://plus.google.com/u/0/photos/105617876301979348297/albums/5726476150512941057

  • News
    Świętokrzyskie : Historia
    HISTORIA Dzieje Ziemi Świętokrzyskiej związane są z początkami Państwa Polskiego. Tu bowiem powstawały pierwsze osady ludów słowiańskich, z których prastara Wiślica urosła do rangi stolicy państwa Wiślan. Założony w XII wieku benedyktyński klasztor na Łysej Górze, z pierwszymi w Polsce relikwiami Krzyża Świętego, był do XVII wieku największym sanktuarium w kraju. Pielgrzymowali do niego polscy królowie i książęta. Góra, nazwana później Świętym Krzyżem, dała nazwę całemu łańcuchowi górskiemu oraz stała się z czasem symbolem całego regionu. Ziemia ta była świadkiem wielu wydarzeń, trwale zapisanych w annałach historii. W 1347 roku król Kazimierz Wielki ogłosił w Wiślicy słynne statuty, czyli pierwsze spisane polskie prawa. „Zjazd ziem polskich" na zamku w Chęcinach w 1331 roku uważany jest za początek przyszłych sejmów. W XVI i XVII wieku powstały na Ponidziu główne ośrodki ruchu reformacyjnego. Tu tworzono pierwsze szkoły z polskim językiem wykładowym, wydawano pierwsze polskie książki i drukowano tłumaczenia Biblii. W regionie, pełnym naturalnych bogactw, od średniowiecza rozwijało się górnictwo kruszcowe i metalurgia. Wydobywano tu słynne marmury, które zdobiły zamki królewskie i rezydencje magnackie. Z chęcińskiego marmuru zbudowano m.in. Kolumnę Zygmunta w Warszawie. W 1598 roku w Samsonowie powstał pierwszy w Polsce wielki piec hutniczy. Niestety, nie ominęły tej ziemi liczne wojny. Największe spustoszenia uczyniły najazdy Tatarów i Szwedów. Dzięki wysiłkowi ludności, wiele miast i miasteczek podniosło się z wojennych zniszczeń. W XVIII i XIX wieku Region Świętokrzyski był świadkiem wielkich zrywów patriotycznych. To na tych ziemiach rozgrywały się główne bitwy insurekcji kościuszkowskiej, powstania listopadowego i styczniowego. W okresie międzywojennym trzon fabryk Centralnego Okręgu Przemysłowego umiejscowiono na Kielecczyźnie. Budowa tego kompleksu nowoczesnych zakładów pozwoliła Polsce przezwyciężyć kryzys gospodarczy lat trzydziestych. Rozwój regionu przerwał wybuch II wojny światowej. Kolejny raz Ziemia Świętokrzyska stała się terenem działań wojennych i bazą dla większości oddziałów partyzanckich. Tutaj dowodzili m.in. legendarny ;Hubal" - mjr Henryk Dobrzański oraz mjr Jan Piwnik ;Ponury". Z regionem związanych było wiele postaci, których wpływ na życie i kulturę nie tylko regionu, ale całego kraju był znaczny. W jędrzejowskim klasztorze pisał swą słynną „Kronikę" Wincenty Kadłubek. W Sandomierzu i Wiślicy przebywał inny kronikarz - Jan Długosz. W Nagłowicach tworzył Mikołaj Rej. W Czarncy urodził się i został pochowany bohater narodowy, Stefan Czarniecki. W okresie baroku tworzyli Wespazjan Kochowski i Jan Chryzystom Pasek.. Nieopodal Małogoszcza przyszedł na świat Stanisław Konarski, reformator XVIII-wiecznego szkolnictwa. Absolwentem pińczowskiego gimnazjum był Hugo Kołłątaj, jeden z autorów Konstytucji 3 Maja. Ogromne zasługi dla Kielecczyzny położył Stanisław Staszic. W Oblęgorku pracował Henryk Sienkiewicz. Z tej ziemi wywodzą się Stefan Żeromski, Adolf Dygasiński, Witold Gombrowicz i Gustaw Herling-Grudziński. Przez całe wieki w Regionie Świętokrzyskim zgodnie współżyli przedstawiciele różnych kultur i religii. Oprócz arian i kalwinów, licznie osiedlali się Żydzi, unici, ewangelicy i wyznawcy prawosławia. Świętokrzyskie słynie z krystalicznych wód, czystego powietrza, zielonego krajobrazu. Tu rozciąga się pasmo jednych z najstarszych w Europie Gór Świętokrzyskich. Na stokach Łysej Góry i Łysicy podziwiać można przepiękne zjawisko - gołoborza. Dziewięć parków krajobrazowych, 62 rezerwaty przyrody oraz liczne obszary chronione, przystrojone niespotykaną florą i fauną, przyciągną turystów. Słynna Jaskinia Raj - 240 -metrowe korytarze oraz stalaktyty, stalagmity i perły jaskiniowe tworzące efektowną szatę naciekową. powstała na wapieniach dewońskich. Świętokrzyskie to nie tylko piękna przyroda, wapniowe wzgórza, jary i wąwozy. To także rejon historycznych miast, niebanalnych zabytków, epokowych miejsc. Perłą architektoniczną jest Sandomierz, wznoszący się ponad doliną królowej polskich rzek. Podróż po Wyżynie Sandomierskiej jest lekcją historii., powrotem m. in. do XIV wieku, skąd pochodzi Zamek Kazimierzowski oraz Brama Opatowska. Niespotykanymi eksponatami, dziełami sztuki oraz jedynym w swoim rodzaju klimatem, wypełniony jest Dom Długosza, obiekt wzniesiony przez słynnego polskiego misjonarza w II połowie XV wieku. W Chęcinach warte obejrzenia są malownicze ruiny zamku, który w odległych czasach służył jako warownia, rezydencja rodzin królewskich, a także więzienie. Niebanalną ciekawostką jest mieszczące się w Jędrzejowie, drugie co do wartości i wielkości zbiorów w Europie - Muzeum Zegarów oraz pierwszy w Polsce Klasztor Cystersów. Wreszcie Kielce - stolica regionu. Tu mieści się Pałac Biskupów Krakowskich, siedziba Muzeum Narodowego z bogatym zbiorem dzieł rzemiosła artystycznego i jedną z największych w kraju galerią malarstwa polskiego. Najwyższym wzniesieniem na terenie Kielc jest Karczówka, na której znajduje się barokowy kościół. Warto zajrzeć do Dworku Laszczyków oraz zwiedzić Bazylikę Katedralną z 1171 roku. Na szczycie Łysej Góry znajduje się zabytkowe Opactwo Benedyktyńskie z XII wieku. Co roku przybywają tu liczni pielgrzymi i turyści. W Kielcach fascynują zbiory jednego z największych muzeów zabawkarstwa w Europie - ponad 18 tysięcy eksponatów. Codzienne życie na Świętokrzyskiej Ziemi przeplata się z licznymi wydarzeniami kulturalnymi i popularno - naukowymi. W Tokarni, skansenie wsi kieleckiej, odbywają się imprezy plenerowe, z których najciekawsze to wytopki ołowiu i dożynki. Warte zobaczenia są także Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. Krystyny Jamroz w Busku - Zdroju, Festiwal Organowy w Jędrzejowie i Sandomierzu, Zamkowe Spotkania z Muzyką oraz Festiwal Harcerski w Kielcach. Zwolennicy czynnego wypoczynku znajdą w Świętokrzyskiem trasy rowerowe, szlaki pieszych wędrówek i miejsca do uprawiania sportu. Miłośnicy wypoczynku w siodle mogą skorzystać z ofert stadnin w Michałowie, Borkowie i Kurozwękach. W północnej i wschodniej części województwa można uprawiać sporty wodne. Pińczów i Masłów ma do zaoferowania atrakcje dla lotników i lotniarzy. Niezwykle gościnni mieszkańcy kieleckiej wsi zapraszają do wypoczynku w ich gospodarstwach agroturystycznych. Każde z 418 gospodarstw tego typu oferuje smakowite i zdrowe posiłki, liczne atrakcje, lecz przede wszystkim upragniony spokój i ucieczkę przed miejskim zgiełkiem za niewielkie pieniądze.
    jankoz dnia wrzesień 01 2010 22:08:58 · Drukuj
    PIEKOSZÓW
    Gmina Piekoszów

    Województwo świętokrzyskie

    Rodzaj gminy wiejska
    wójt Zbigniew Piątek
    Urząd gminy Piekoszów
    ul. Częstochowska 66a
    26-065 Piekoszów
    tel. 41 306-10-08
    faks 41 306-21-93
    (e-mail)
    Powierzchnia 102,48 km²
    Liczba sołectw 20
    Populacja (2006)
    • liczba ludności
    • gęstość
    15 249
    147 osób/km²
    Strefa numeracyjna 41 (do 2005)
    Tablice rejestracyjne TKI
    Strona internetowa gminy
    BIP gminy
    Ruiny pałacu Tarłów w Podzamczu Piekoszowskim.

    Gmina Piekoszów – gmina wiejska w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie kieleckim.

    Siedziba gminy to Piekoszów. Na terenie gminy w Podzamczu Piekoszowskim znajdują się ruiny XVII-wiecznego pałacu Tarłów, a także "Dom dla Niepełnosprawnych" w Piekoszowie (ul. Czarnowska 2a).

    Gmina wchodzi w skład Kieleckiego Obszaru Metropolitarnego.

    Według danych z 30 czerwca 2004 [1], gminę zamieszkiwało 15 061 osób.
    Spis treści
    [ukryj]

    * 1 Struktura powierzchni
    * 2 Demografia
    * 3 Miejscowości
    * 4 Integralne części miejscowości
    * 5 Sąsiednie gminy
    * 6 Historia

    Struktura powierzchni

    Według danych z roku 2002 [2], gmina Piekoszów ma obszar 102,48 km², w tym:

    * użytki rolne: 73%
    * użytki leśne: 17%

    Gmina stanowi 4,56% powierzchni powiatu.
    Demografia

    Dane z 30 czerwca 2004 [3]:
    Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
    jednostka osób % osób % osób %
    populacja 15 061 100 7619 50,6 7442 49,4
    gęstość zaludnienia
    (mieszk./km²) 147 74,3 72,6

    Według danych z roku 2005 [4], średni dochód na mieszkańca wynosił 1838,78 zł.
    Miejscowości

    Brynica, Dolna Kolonia, Gałęzice, Gniewce, Janów, Jaworznia, Jaworznia Fabryczna, Julianów, Lesica, Łaziska, Łosienek, Łosień, Łubno, Micigózd, Piekoszów, Plebańskie, Podłosienek, Podzamcze, Rykoszyn, Stara Wieś, Szczukowice, Szczukowskie Górki, Wesoła, Wierna Rzeka, Wincentów, Zagórze, Zajączków.
    Integralne części miejscowości

    Bławatków, Borki, Dolinki, Dwór, Dwór, Folwark, Frejówka, Garbatówka, Gozdy, Górki, Górna Kolonia, Jachówka, Jeżynów, Józefin, Kamionki, Kolonia, Koloniści, Kostówki, Kresy, Lasek, Międzygórze, Młynki, Nad Rzeką, Obory, Okrąglica, Ostra Górka, Pastwiska, Pastwiska, Pod Dołami, Podlesie, Przydatki, Rogatka, Romanowskie Pastwiska, Romanów, Skałka, Sobków, Stanisławice, Stara Wieś, Stara Wieś, Stara Wieś, Stara Wola, Stare Łubno, Szczepanów, Ściegna, Ukraina, Wapiennik, Wieprzówka, Wincentów Piekoszowski, Wymysłów, Zagórcze, Zagórze, Za Torem, Zręby.
    Sąsiednie gminy

    Chęciny, Kielce, Łopuszno, Małogoszcz, Miedziana Góra, Sitkówka-Nowiny, Strawczyn
    Historia

    Początki miejscowości Piekoszów sięgają XI w. Jedną z pierwszych pisemnych wzmianek o tych terenach jest datowana na 1337 rok informacja dotycząca świętopietrza składanego przez parafię Piekoszów. Już wówczas parafia liczyła 240 osób i obejmowała obszar ponad 80 km². W tym czasie okolice Piekoszowa były we władaniu rodziny Straszów, wywodzącej się z potężnego rodu Odrowążów. W okresie rządów Władysława Jagiełły Straszowie będący wówczas w stanie kryzysu musieli przekazać władanie ziemią piekoszowską swoim pobratymcom Sporowskim. Tej właśnie rodzinie parafia zawdzięczała m.in. wprowadzenie prawa niemieckiego, co pociągało za sobą obowiązek powoływania sołtysa i ławy wiejskiej w poszczególnych miejscowościach.

    W 1430 roku Sporowscy hojnie uposażyli piekoszowską świątynię nadając jej karczmę oraz ziemie. Od XVI wieku funkcjonowała w Piekoszowie szkółka parafialna. Wiek XIV i XV to również okres formowania się osad tworzących dziś poszczególne sołectwa gminy. W XVI stuleciu klucz piekoszowski Hieronima Odrowąża składał się z ośmiu wsi z centrum w Piekoszowie, gdzie znajdował się dwór i folwark szlachecki rodu Odrowążów. Drugi predium-folwark został założony w Rykoszynie, a rozbudowany głównie przez ród Tarłów herbu Topór, który wszedł we władanie Ziemią Piekoszowską w roku 1619. Temu rodowi Piekoszów i okolice zawdzięczają zarówno rozwój (m.in. szkolnictwa zawodowego) jak również okazałą rezydencję, której ruiny jeszcze dziś wyglądają imponująco. Jednym z licznych późniejszych właścicieli rezydencji była rodzina majora Henryka Dobrzańskiego "Hubala". W II poł. XVIII wieku na terenie dzisiejszej gminy osiedliła się rodzina Żeromskich, przejmując dobra ziemskie położone w dzisiejszych sołectwach Micigózd i Brynica. Ojciec Stefana Żeromskiego dzierżawił folwark w dzisiejszym sołectwie Zajączków, a potem przeniósł się do pobliskiego Strawczyna, gdzie w 1846 roku urodził się Stefan – przyszły pisarz. Stefan Żeromski często odbywał przejażdżki bryczką do Piekoszowa, a piekoszowska rzeka Łososina-Wierna posłużyła za tytuł jego słynnej powieści "Wierna Rzeka".

    Po roku 1795 rejon piekoszowski wszedł w skład zaboru austriackiego, a w roku 1809 znalazł się w granicach Księstwa Warszawskiego. Po kongresie wiedeńskim w roku 1815 tereny dzisiejszej gminy znalazły się w województwie sandomierskim, które władze carskie zamieniły na gubernię. W czasie I wojny światowej tereny gminy Piekoszów znów znalazły się pod okupacją austriacką. Niepodległość w 1918 reaktywowała polski model podziału administracyjnego i gmina Piekoszów znalazła się w granicach województwa kieleckiego, w powiecie kieleckim. Wówczas to gmina była bardzo rozległa terytorialnie i składała się z 25 wsi i 4 kolonii. W okresie międzywojennym w gminie Piekoszów funkcjonował prężny ruch ludowy, gmina o drewnianej zabudowie wzbogaciła się o kilka obiektów murowanych. Jednym z ciekawszych był "Dom Legionisty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego".

    W okresie II wojny światowej na terenie gminy działały liczne oddziały partyzantów. Było też wiele dramatycznych wydarzeń, podczas których z rąk niemieckich zginęło wielu mieszkańców. Po wyzwoleniu 16 stycznia 1945 teren gminy był sceną walk bratobójczych związanych z utrwalaniem "nowej władzy". Po wojnie na terenie gminy rozwinął się przemysł wapienniczy oraz kopalnie kamienia drogowego i budowlanego. Tereny gminy ze względu na bogactwa mineralne mają wiekowe tradycje górnicze. Od XV wieku eksploatowano tu rudy miedzi, ołowiu, srebra. Eksploatacja tych kruszców zakończyła się w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Oprócz rud metali, bogactwem gminy są kwarcyty i eksploatowane do dziś wapienie. Od XVII wieku w Jaworzni zaczęto na większą skalę pozyskiwać kamień oraz marmur zwany jaworznickim. Ozdobne marmury wydobywano w okolicach Bolechowic, Szewców, Zalejowej, Miedzianki i Korzecka.
    jankoz dnia lipiec 28 2010 18:25:46 · Drukuj
    KIELCE
    Kielce – miasto w południowo-centralnej Polsce, stolica województwa świętokrzyskiego.

    Kielce położone są w Górach Świętokrzyskich. W obrębie miasta ulokowane są pasma Kadzielniańskie i Dymińskie. Kielce przecina niewielka rzeka Silnica, będąca prawostronnym dopływem Bobrzy. Na terenie miasta znajduje się szereg rezerwatów przyrody ożywionej i nieożywionej, m.in. Kadzielnia, Karczówka, Ślichowice, Wietrznia, Biesak-Białogon. Ponadto granice administracyjne miasta obejmują sporą część Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego.

    Znana legenda wiąże powstanie Kielc z Mieszkiem, synem Bolesława Śmiałego.

    Przed ponad 900 laty w miejscu, gdzie dziś leży stolica województwa świętokrzyskiego, były nieprzebyte, pełne zwierzyny lasy, które przyciągały myśliwych. Polował tu także Mieszko. Kiedy w pogoni za zwierzyną zgubił swoich kompanów, wyjechał na nieznaną polanę i strudzony zasnął w trawie. Przyśniło mu się, iż został napadnięty przez zbójców, a ci usiłują wlać mu do ust truciznę. Gdy zaczął już tracić siły, nagle objawił mu się św. Wojciech, uniósł pastorał i na ziemi nakreślił kręty szlak, który przemienił się w strumień wody. Mieszko obudził się, nieopodal ujrzał źródło. Woda w nim była smaczna, przejrzysta, taka jak we śnie. Poczuł przypływ nowych sił i szybko odnalazł swój orszak. Odjeżdżając z polany Mieszko zauważył ogromne, białe kły nieznanego zwierza, być może dzika. Zapowiedział, że wybuduje tu gród z kościołem.

    Niedługo potem zbudowano w sercu puszczy osadę. Na polanie postawiono kościół pw. św. Wojciecha, a strumień, z którego woda przywróciła księciu siły, mianowano Silnicą. Osadę zaś nazwano Kiełce – na pamiątkę znalezionych tajemniczych kłów. Nazwa z biegiem czasu przekształciła się w Kielce.

    Kielce nie posiadają jednolitego, usankcjonowanego ustawą podziału administracyjnego, stąd nie można jednoznacznie okreslić granic poszczególnych miejscowości.

    W skład miasta wchodzą następujące części: Baranówek, Barwinek, Białogon, Bocianek, Bukówka, Cedro Mazur, Centrum, Czarnów, Dąbrowa, Dobromyśl, Domaszowice Wikaryjskie, Dyminy, Herby, Jagiellońskie, Karczówka, KSM, Łazy, Na Stoku, Nowy Folwark, Niewachlów I, Niewachlów II, Osiedle Jana Czarnockiego, Osiedle Jana Kochanowskiego, Ostra Górka, Pakosz, Piaski, Pietraszki, Pod Dalnią, Podhale, Podkarczówka, Pod Telegrafem, Posłowice, Sady, Sandomierskie, Sieje, Sitkówka, Skrzetle, Słoneczne Wzgórze, Słowik, Szydłówek, Ślichowice, Świętokrzyskie, Uroczysko, Wielkopole, Wietrznia, Zagórska Południe, Zagórska Północ, Zagórze, Zalesie, Osiedle Związkowiec.

    * Pałac Biskupów Krakowskich, wzniesiony w latach 1637–1641 przez Tomasza Poncino z inicjatywy biskupa Jakuba Zadzika. Przykład polskiej rezydencji z epoki Wazów. Pomimo licznych przekształceń dokonywanych w XIX w. przez rosyjskiego zaborcę, pałac zachował pierwotną bryłę, dekorację elewacji oraz oryginalny wystrój większości wnętrz. Od 1971 roku mieści się tu Muzeum Narodowe, na tyłach którego znajduje się Ogród Włoski.
    * Bazylika Katedralna Wniebowzięcia NMP, wzniesiona w 1171 przez biskupa krakowskiego Gedeona, wielokrotnie przebudowywana w XVI, XVII i XIX wieku uzyskała wygląd wczesnobarokowej trójnawowej bazyliki.
    * Kościół Św. Wojciecha, najstarsza świątynia w Kielcach; jej początki sięgają X w; obecne zabudowania pochodzą z 1763 roku. Na placu przed kościołem zachowano fragment muru, przed którym hitlerowcy publicznie rozstrzelali w 1943 roku zakładników – żołnierzy Armii Krajowej.
    * Kościół Świętej Trójcy, wybudowany w latach 1640-1644. Wyposażenie świątyni pochodzi głównie z XVIII wieku – barokowe i późnobarokowe ołtarze, ambona, trójkondygnacyjny chór oraz późnorenesansowa dekoracja stiukowa zdobiąca sklepienie kolebkowe z lunetami.
    * Pałacyk Zielińskiego, w latach 1847–1858 był własnością Tomasza Zielińskiego, wielkiego orędownika kultury. Obecnie znajduje się tu Dom Środowisk Twórczych.
    * Kościół i klasztor na wzgórzu Karczówka, zbudowany w latach 1624–1631, pierwotnie zasiedlony przez zakon bernardynów (rozwiązany przez władze carskie w 1864 r.). Od 1957 r. gospodarzami obiektu są pallotyni.
    * Kościół garnizonowy, dawna cerkiew, wzniesiona w latach 1902–1904, wzorowana na soborze Izaakowskim w Petersburgu. W okresie międzywojennym świątynię odremontowano i przystosowano do liturgii rzymskokatolickiej, przeznaczając ją na kościół garnizonowy pw. Matki Boskiej Królowej Polski. Wyposażenie wnętrza pochodzi głównie z 1926 r.
    * Kościół ewangelicko-augsburski pw. św. Trójcy – jedna z nielicznych świątyni ekumenicznych w Polsce, wybudowany w stylu klasycystycznym w 1837 r. Posiada jednonawowy korpus i wieżę od strony północnej.
    * Dworek Laszczyków, modrzewiowy dworek z 1788 roku, kryty łamanym gontem, z bielonymi ścianami i portykiem kolumnowym. Obecnie siedziba Muzeum Wsi Kieleckiej.
    * Rynek, jego lokalizacja została wyznaczona jeszcze w średniowieczu. Zabudowa pochodzi głównie z XVIII i XIX w. Na skwerku przy Rynku znajduje się figura św. Tekli z 1765 r.
    * Ulica Henryka Sienkiewicza, wytyczona w latach 20. XIX w. jako ulica Konstantego, później ulica Pocztowa. Główna ulica miasta, wyłączona z ruchu kołowego. Znajduje się tu szereg zabytkowych budowli, m.in. hotele Wersal i Bristol, Teatr im. Stefana Żeromskiego, a także będący przykładem architektury secesyjnej budynek Banku Gospodarki Żywnościowej.
    * Synagoga w Kielcach – wybudowana w 1902 roku.
    * Cmentarz żydowski – założony w 1868 roku.
    * Cmentarz Stary, założony ok. 1800 r., początkowo przeznaczony zarówno dla katolików, jak i dla ewangelików, prawosławnych i unitów. Znajdują się tu cenne nagrobki żeliwne i kamienne oraz kaplice z początku XIX w.
    * Park miejski im. Stanisława Staszica, założony w 1830 r. na terenie istniejącego ogrodu z XVIII w.
    * Dworek Karscha, wzniesiony w I poł. XIX w. przez rodzinę Stumpfów. W latach 1888–1890 miał w tym dworze swoją pracownię słynny malarz – Jan Styka.
    * Kaplica NMP Matki Kościoła, na kieleckiej Dąbrowie wzniesiona w 1866 roku.
    jankoz dnia lipiec 22 2010 09:13:01
    0 Komentarzy · 924 Czytań · Drukuj
    Łososina,Wierna Rzeka
    Lokalizacja Europa
    Polska Polska
    Źródło w okolicy wsi Radoszyce
    Ujście Biała Nida
    na zachód od Chęcin
    Długość 35,6 km
    Powierzchnia zlewni 314 km²


    Łosośna, Łośna, w górnym biegu Łososina, w dolnym biegu Wierna Rzeka, rzeka w środkowej Polsce, lewy dopływ Białej Nidy o długości 35,6 km i powierzchni dorzecza 314 km². Płynie przez Płaskowyż Suchedniowski, Wzgórza Łopuszańskie i Pasmo Przedborsko-Małogoskie, w województwie świętokrzyskim.

    Rzeka wypływa z łąk na południowy wschód od wsi Radoszyce, tworzy przełom między Pasmem Chęcińskim a Pasmem Przedborsko-Małogoskim, a do Białej Nidy uchodzi na zachód od Chęcin.

    Łosośna upamiętniona została przez Stefana Żeromskiego w powieści Wierna rzeka.

    Główne dopływy:

    * prawe: Czarny Lasek.

    Ważniejsze miejscowości nad Łosośną: Łosień, Bocheniec.

    Położona koło Gnieździsk stacja PKP Wierna Rzeka, której nazwa wywodzi się od rzeki, jest punktem początkowym POL Szlak żółty.svg żółtego szlaku turystycznego prowadzącego do Chęcin.

    Łosień (województwo świętokrzyskie),
    jankoz dnia lipiec 11 2010 19:18:11 · Drukuj
    MAŁOGOSZCZ
    Warunki naturalne miasta

    Małogoszcz leży w województwie Świętokrzyskim. Od Kielc oddalony jest w linii prostej o 30 km, od Jędrzejowa o 18 km,
    zaś od Chęcin o 15 km. Miasto jest siedzibą władz administracyjnych gminy i głównym ośrodkiem jej życia kulturalnego.
    Położony jest na pograniczu dwóch regionów fizjograficznych: Gór Świętokrzyskich i Niecki Włoszczowskiej. Tu za Łoso-
    siną kończą się zachodnie pasma masywu świętokrzyskiego, a rozpoczynają się wzniesienia małogosko - przedborskie,
    ciągnące się w kierunku północno - zachodnim aż do Pilicy. Na ich południowych krańcach, w zamkniętej kotlinie, którą
    tworzą lokalne wzniesienia: Głuchowiec, Babinek, Sabijanów, Spinkowa, Grabki, Brogowica i Krzyżowa Góra położony
    jest Małogoszcz. Wszystkie lokalne wzniesienia, z wyjątkiem Głuchowca pokrywają niewielkie lasy iglasto - liściaste.
    Większe kompleksy leśne rozciągają się obecnie w stronę Włoszczowej i Łopuszna. Region małogoski należy do zlewni
    rzeki Nidy, która stanowi jego południową granicę. Miasto oddalone jest od niej o 8 km. Dużo mniejsza jest zaś odległość
    od rzeki Łososiny, która wynosi 3 km. Stefan Żeromski, spędzający młodość w okolicach Małogoszcza, nazwał Łososinę
    w jednej ze swoich powieści z czasów Powstania Styczniowego ''Wierną Rzeką'' i odtąd w powszechnym użyciu jest nowa
    nazwa. Wierna Rzeka wije się wąską doliną przełomową pod Bocheńcem, tworząc tam malowniczy zakątek. Sieć rzeczna
    na tym terenie była kiedyś bardziej urozmaicona niż dziś. Oprócz Nidy i Łososiny płynęły tu rzeczki: Pierzchnica, Krucz-
    ka i Struga. O ile dwie pierwsze ''żyją'' dziś jeszcze, to Struga zanikła całkowicie. Pozostała po niej podmokła dolina i wy-
    schnięte koryto, które napełnia się znów tylko po dużych opadach.

    Historia osadnictwa i miasta

    Najstarsze ślady pobytu ludzi w rejonie Małogoszcza pochodzą ze schyłkowego paleolitu. Wskazują na to liczne znalezis-
    ka archeologiczne z terenu samego Małogoszcza i pobliskich wsi: Bocheńca, Zakrucza, Lasochowa i Zakrucza. Bogate
    są na tym terenie świadectwa przebywania tu człowieka neolitycznego. Potwierdzają to prowadzone już w 1923 roku przez
    ks. Skurczyńskiego badania na wzniesieniach Jarków i Ptaszyniec. Argumentami tego archeologa były odnalezione na
    Ptaszyńcu - popielnice, noże krzemienne, szczątki fibuli, na Jarkowie zaś - kopalnie krzemienia. Ponadto odkrył on miski
    i popielnice, grób lateński i przedmioty z brązu. Na osadnictwo w tym rejonie wpływała sieć rzeczna, w któraj ówczesny
    człowiek znajdował wodę, ryby, bobry a w dolinach Nidy i Łososiny uprawiał ziemię. Zwiadowcze prace archeologiczne
    każą mniemać, że gród kasztelański małogoski był zlokalizowany na Ptaszyńcu.
    Gród miał sięgać czasów przedpiastowskich i został
    zniszczony zapewne w 1259 roku przez zagon najaz
    -du tatarskiego. Wspomina o spustoszeniach tatars-
    kich dokument księcia Bolesława Wstydliwego z 12-
    75 roku, który oddał zniszczoną przez najeźdźców
    wieś książęcą Łagiewniki, leżącą w kasztelanii mało-
    goskiej - Mikule, dziedzicowi wsi Chęciny (obecnie
    Starochęciny). Po tej klęsce dawna osada już się na
    tym miejscu nie odbudowała, ale została wzniesiona
    od nowa o 3 km dalej, tam gdzie obecnie istnieje
    Małogoszcz. Za czasów Bolesława Chrobrego, już
    po złączeniu ziem polskich w jeden organizm państ-
    wowy, gród w Małogoszczu staje się grodem kaszte
    -lańskim, a więc ośrodkiem władzy administacyjnej.
    Kasztelania małogoska była bardzo rozległa.
    Graniczła od południowego wschodu i południa z ka-
    sztelanią czechowską i wiślicką, od zachodu linię
    granizną stanowiła Pilica, od północy kasztelania
    żarnowska i skrzyńska. Po śmierci Bolesława Krzy-
    woustego kasztelania małogoska weszła w skład
    wyprawy księżnej wdowy Salomei.
    Wzgórze Ptaszyniec

    Jak podaje kronika Ortlieba, w 1140 roku przybyli do Małogoszcza do księżnej Salomei zakonnicy z Niemiec. Pobyt u księ-
    żnej trwał kilka dni. W swej kronice Ortlieb nazywa Małogoszcz miastem okręgowym; pozwala to stwierdzić, że w oczach
    cudzoziemca był to gród o kluczowym znaczeniu. Po śmierci Salomei w 1144 roku, obszar kasztelanii wszedł w skład dziedzi-
    ctwa Henryka Sandomierskiego. W grudniu 1273 roku przebywała w Małogoszczu żona Bolesława Wstydliwego, księżna
    Kinga, w otoczeniu dotojników świeckich i duchownych, takich jak Wit, kustosz sandomierski, komes Marcin i Wawrzyniec,
    stolnik sandomierski. Podpisy wielu kasztelanów małogoskich widnieją na różnych dokumentach książęcych. Z chwilą prze-
    niesienia ośrodka władzy administracyjnej z Małogoszcza do Chęcin, kompetencje kasztelana zostały ograniczone na rzecz
    starosty chęcińskiego. Pozostał wprawdzie, aż do rozbiorów (1795) tytuł kasztelana małogoskiego, ale dawał on tylko god-
    ność honorową i prawo zasiadania w Senacie.
    Od Kazimierza Wiekiego do rozbiorów

    Kazimierz Wielki, mimo że pozbawił Małogoszcz funkcji ośrodka władzy administracyjnej, dbał jednak o jego rozwój. Wpły-
    wała na to nie tylko rola, jaką dotąd Małogoszcz odgrywał, ale chyba także to, iż w kasztelanii małogoskiej jego ojciec,
    Władysław Łokietek, walczący o zjednoczenie rozbitej na dzielnice Polski, doznawał życzliwego przyjęcia i wsparcia. Kazi-
    mierz Wielki ufortyfkował Małogoszcz, otaczając go murami, oraz wzniósł w 1343 roku drewniany kościół, który służył
    miastu do końca XVI wieku. Uposażył też bogato probostwo małogoskie, które odtąd stanowić będzie beneficjum, przemiot
    zabiegów licznych wyższych duchownych. Odtąd też następuje znaczny rozkwit życia gospodarczego, na co niewątpliwe
    wpływało położenie miasta na szlaku z Węgier do Prus. Kazimierz Wielki kilka razy przebywał w Małogoszczu i najbliższej
    okolicy. Za jego panowania obszar parafi małogoskiej wynosił 114 km. kw. i był zamieszkany przez 816 mieszkańców. W
    porównaniu z Kielcami miastem i parafią, Małogoszcz był o wiele ludniejszy. Prawa miejskie magdeburskie oraz herb otrzy-
    mał od Władysława Jagiełły w 1408 roku. Król Władysław Jagiełło, jak informuje Długosz, w 1419 r. przebywał w Małogo-
    szczu jadąc ze Środy do Wiślicy. Podejmował go wówczas kasztelan małogoski, Grot z Jankowic. Jednym z kasztelanów
    małogoskich był Paszko Złodziej z Biskupic, uczestnik bitwy pod Grunwaldem. Miasto Małogoszcz wraz z wsiami: Leśnicą,
    Skorkowem, Cieślami i Bocheńcem, stanowiąc własność królewską tworzyło starostwo niegrodowe. Dwukrotnie przebywał
    w Małogoszczu Kazimierz Jagiellończyk, podróżujący z Łęczycy do Krakowa. W wieku XV i XVI przez Małogoszcz wiódł
    szlak handlowy ze wschodu na zachód. O rozwoju miasta świadczy fakt, że już w XV wieku istniała tu szkoła parafialna,
    przytułek dla starców i ubogich, rozwinięte było rzemiosło.
    Przytułek Betania i kościółek św. Krzyża
    W centrum miasta, w rynku, wzniesiony został ok.1500 roku
    ratusz murowny, a wokół niego liczne kamieniczki mieszczań-
    skie. Fala reformacji, która ogarnęła Małopolskę, nie ominę-
    ła Małogoszcza. W połowie XVI wieku starostą małogoskim
    był arianin, Stanisław Sobek z Sulejowa, podskarbi koronny i
    kasztelan sandomierski. W drugiej połowie XVI wieku zosta-
    ła przeprowadzona przez miasto droga z Krakowa doWarsza-
    wy. W 1572 wieziono tędy ciało zmarłego króla Zygmunta
    Augusta. Tu przebywała również jego siostra, Anna Jagiel-
    lonka. Dwa razy przejazdem odwiedził miasto Stefan Batory.
    Szczytowy rozkwit Małogoszcza przypada na lata pnowania
    Zygmunta III Wazy iWładysława IV. Zygmunt III potwierdził
    dawne przywileje oraz nadał nowe, mianowcie prawo na trzy
    targi: na św. Małgorzatę, na św. Mikołaja i czwartek przed
    Wielkanocą. Lustratorzy królewscy zastali w mieście w 1629
    roku 146 domów, jak szewcy, kowale, krawcy, bednarze i
    garncarze. Miasto miało obowiązek wyprawiać wóz wojenny
    z żywnością, rydlami, motykami i parą koni. O zamożności
    Małogoszcza na przełomie XVI i XVII wieku świadczy budo-
    wa w tym czasie budynków użyteczności publicznej. Człowie-
    kiem przedsiębiorczym i bardzo zsłużonym dla miasta był Ja-
    kub Chrostkowicz, mieszczanin małogoski a późniejszy pro-
    boszcz. Wybudował on nowy kościół parafialny pw. NMP, kościół św. Stanisława na Babinku, szpital dla ubogich wraz
    z kościołem ''Betania'' oraznową szkołę przy drodze do Kozłowa. Jego też dziełem była budowa okazałej plebanii istnie-
    jącej do dziś. W pracach tych pomagał mu Jerzy Kochanowski, bratanek poety Jana. Rozwój miasta został zahamowa-
    ny przez najazd szwedzki w 1655 roku. Po klęsce pod Żarnowcem przez Małogoszcz przechodziły wojska królewskie, w
    ślad za którymi ciągnęli Szwedzi. Możliwe, że próbowano tutaj stawić im opór, skoro zniszczyli oni fortyfikacje i mury
    miejskie, tak że dzisiaj po nich nie ma śladu. Życie gospodarcze miasta zaczęło zamierać, zanikły jarmarki.
    Nawet starostowie małogoscy, którzy mieli swój dwór w mieście, przenieśli się do Ciesiel, wsi odległej o 3 km od Mało-
    goszcza, gdzie wznieśli sobie wygodny dwór. Lustracja z 1765 roku wspomina, że w meście było 115 domów. Rzemieśl-
    nicy małogoscy uzyskali teraz przywileje cechowe. Między innymi, istniały tu cechy garncarzy i szewców.
    Stanisław August Poniatowski podczas podróży w 1787 roku, jadąc z Oksy do Miedzianej Góry, zatrzymał się w Małogosz-
    czu i był podejmowany przez ostatniego starostę małogoskiego, Szaniawskiego. W orszaku królewskim był malarz Z. Vogel,
    który namalował wówczas szpital i kościół zwany Betanią przy ulicy Warszawskiej, w miejscu tym znajduje się teraz Izba
    Pamięci.
    Niepoślednią rolę odegrał Małogoszcz w czasie powstania kościuszkow-
    skiego w 1794 roku. Po bitwie pod Szczekocinami Kościuszko i jego wojs-
    ka wycofały się do Małogoszcza. Kościuszko ze swoim sztabem zamiesz-
    kał w najokazalszym budyku w mieście - na plebanii. Nie zajęte dalsze po-
    mieszczenia plebanii zamieniono na lazaret dla rannych, wśród których był
    Bartosz Głowacki. Miejscowy proboszcz pochował wówczas zmarłych od
    ran odniesionych pod Szczekocinami generałów: Wodzickiego i Grochows-
    kiego. Po upadku Rzeczypospolitej Małogoszcz znalazł się na mocy trakta-
    tów rozbiorowych,w rękach Austriaków, którzy władali na tym terenie do
    1809 roku.
    Małogoszcz w XIX i XX wieku
    Pan miasta z początków XIX wieku - geometra Marian Potocki
    W nowych podziałach administracyjnych szczęście
    ominęło Małogoszcz, jak i sąsiednie Chęciny, z któ-
    rych przeniesiono stolicę powiatu do Kielc. Położe-
    nie miasta wśród lasów, z dala od wększych ośrod-
    ków miejskich, gdzie stały garnizony wojsk zabor-
    czych czyniło z Małogoszcza dogodny ośrodek poczy-
    nań niepodległościowych. Tak też jako punkt strate-
    giczny oceniał je Ludwik Mierosławski, opracowując
    plan powstania na rok 1848: Małogozcz miał zostać
    punktem zbornym oddziałów z Galicji.
    Jednakże dopiero w 1863 roku rozegrał się tutaj poważny epizod walk powstańczych. Marian Langiewicz, opuszczając Łysogóry, udał się
    poprzez Staszów i Sobków do Małogoszcza, gdzie doznał serdecznego przyjęcia. Właśnie w Małogoszczu zastała Langiewicza nominacja na
    generała wojsk powstańczych, a wkrótce doszło do połączenia oddziałów Langiewicza i Jeziorańskiego. Jednakże już 24 lutego oddziały
    powstańcze zostały okrążone przez trzy kolumny wojsk rosyjskich idące z Jędrzejowa, Łopuszna i Chęcin. W czterogodzinnej bitwie,
    mimo słabego uzbrojenia, powstańcy stawiali dzielnie czoła napastnikom. Ale przewaga techniczna i liczebna Rosjan zmusiła Langiewicza
    do wycofania się z pola walki. Zginął wówczas kapitan Jaszowski, dowódca jazdy Jeziorańskiego, a wraz z nim 300 powstańców, wśród nich
    wielu cudzoziemców, np: Antoni Vigani, Włoch, lekarz oddziałów powstańczych, Maksym Leńczuk, Rosjanin, August L'Oiseau, oficer ka-
    walerii powstańczej, Ernest Creange, również Francuz. Langiewicz wycofał swoje oddziały w kierunku Kielc, przekroczył Łososinę i zatrzy-
    mał się w Bolmine. Rosjanie pogrzebali swoich zabitych w Jarkowie za Małogoszczem. Miasto w znacznej części spalono, a wielu mieszkań-
    ców poszło na zesłanie.Więcej o bitwie małogoskiej na stronie 1863 rok.W roku 1869 pozbawiono Małogoszcz praw miejskich.Również rok
    1905 okazał się da miasta fatalny:Pożar pochłonął znaczną część miasta. Nadszedł tragiczny dla małogoszczan rok 1914. Wojska państw
    centralnych - Niemiec i Austrii ruszyły w głąb Królestwa Polskiego. Armia rosyjska zaczęła się wycofywać i zatrzymali front na Nidzie i
    Łososinie. Od jesieni trwały w tym rejonie wzmożone walki między wojskami państw centralnych a siłami rosyjskimi. Wielu poległych
    Rosjan pochowano wówczas na Babinku i na polach Leśnicy i Ciesiel. W pierwszym okresie linia frontunie była stabilna. Niekiedy Rosjanie
    wypierali stąd żołnierzy państw centralnych. Ostatecznie 24 XII 1914 roku zwycięstwo jednostek niemieckich na Głuchowcu i na obszarze
    doń przyległym zadecydowało o tym, że teren ten znalazł się w rękch żołnierzy niemieckich i austriackich. Od tego momentu linia frontu
    przebiegała wzdłuż Łososiny i dalej do Białej Nidy. Drewniany most na Łososinie został przez Rosjan zniszczony. Rosjanie zainstalowali
    na Czubatce, na wzniesieniach Pasma Bolmińskiego i Grzyw Korzeczkowskich stanowiska artyleryjskie i stamtąd ostrzeliwali Małogoszcz
    i okolicę. Swoje stanowiska ogniowe i pojedynczych strzelców ukrywali w okopach. Kopała je ludność wsi: Bolmin, Polichno, Zajączków,
    Korzecko i innych wsi za wynagrodzeniem 1 rubla dziennie. Po dziś dzień wędrując po Czubatce, po wzniesieniach Grząb Bolmińsich i
    Grzyw Korzeczkowskich, jak i na wzniesieniach okalających Chęcny, dostrzega się zarys okopów z pierwszej wojny śwatowej. Także żoł-
    nierze pańsw centralnych budowali tu okopy i ostrzeliwali stanowiska Rosjan. Gdy po silnym ostrzale artylerii rosyjskiej zaczął się palić
    Małogoszcz, ludności nie pozostało nic innego niż opuścić miasto. Około1500 osób rozpoczęło tułaczkę. Większość powędrowała w lasy
    kozłowskie i tam kopała ziemianki. Co niektórzy znaleźli schronienie w okolicznych wsiach: Lasochowie, Wiśniczu, Ludwinowie, Miero-
    nicach. Główne stanowiska niemieckie znajdowały się na Spinkowej Górze, a ponadto na Babinku. Kule armat rosyjskich docierały
    i tutaj. Wielu też żołnierzy zarówno niemieckich jak i austriackich spoczęło na zawsze na Babinku. Swiadczą o tym odnowione obecnie
    kwatery wojenne na małogoskim cmentarzu.
    jankoz dnia lipiec 11 2010 17:04:14
    Czytaj więcej · 910 Czytań · Drukuj
    ŁOPUSZNO
    '' Łopuszno - na pierwszy rzut oka, robi wrażenie wcale porządnego
    miasteczka. Rynek do którego zbiegają się boczne uliczki, zabudowa-
    ny wprawdzie parterowymi domkami, lecz ilość sklepów oraz osiad-
    łych tu rzemieślników, przy niezwykłej po wsiach liczbie Żydów ( na
    828 mieszkańców jest ich tutaj 587 ) - nadają mu pozór handlowego
    miasteczka.'' Tak wyglądało Łopuszno widziane oczyma Rawity - Wi-
    tanowskiego przed ponad stu laty. Niewiele też zmieniło się dzisiaj,
    także sprawia wrażenie dość ruchliwgo miasteczka. Przybyło Łopusz-
    nu piętrowych budynków, których wpływ na estetykę osady jest jed-
    nak trochę wątpliwy; znikli też całkowicie Żydzi, chociaż na świecie
    żyją potomkowie łopuszniańskich Żydów.
    Nazwa osady pochodzi od rośliny - łopuch, łopian - bujnie porastają-
    cej kiedyś te tereny. W roku 1355 występuje pod nazwą Łopuszna
    ( Lopuszna ), ale już w 1367 roku jako Łopuszno ( Lopuszno ).
    Jest jeszcze jedna teoria, chociaż egzystująca wyłącznie w postaci lu-
    dowego, ustnie powtarzanego przekazu. Według niej na jarmarkach,
    które się tu często odbywały, nabywcy oferowanych przez przekupni
    towarów, wciąż nalegali na obniżenie ceny, wołając: ''łopuść, łopuść''
    Kościół w Łopusznie
    Pałac w Łopusznie
    ''opuść'', i stąd nazwa Łopuszno. O dziedzicach Łopuszna dowiadujemy się głównie przy śledzeniu dziejów parafii i kościołów-w tej miejscowo-
    ści i w sąsiednich wsiach. Najstarsza wzmianka o Janie z Łopuszna pojawia się w roku 1438, gdy zaplacił on krakowskim biskupom główszczy-
    znę za ks. Tomasza, plebana w Podgrodziu. O dziedzicach Łopuszańskich wspomina Rawita-Witanowski, im przypisując fundację drewnianego
    kościoła parafialnego pod koniec XIV lub na początku XV stulecia. Rawita pisze także o znalezionym w ''papierach'' kościoła ''strzępie'' per-
    gaminowym, stanowiącym odpis dokumentu dotyczącego fundacji świątyni, podpisanego przez Mikołaja Stoigniewa z Jasieni (Nicolaus Sto-
    gniew de Jaszien) i Dersława (Derslaus de Łoposzno et Wola Jacussius de Łoposzno et Wola Jacussius de Contoszowy). Obaj panowie byli
    bliskimi krewnymi, może nawet braćmi, używali tego samego herbu ''Róża'' i zawołania Poraj. Przyjęte nazwiska Jasieńskich czy Łopuszań-
    skich pochodziły od posiadanych wsi. W roku 1508 w chęcińskich księgach poborowych figuruje Andrzej Łopuszański.W roku 1540 pojawia
    sie jako współwłaściciel Łopuszna Mikołaj Mokrski, wcześniej dziedzic pobliskiego Wielebnowa. W roku 1591 w aktach grodzkich w
    Chęcinach znaleźć można Wojciecha, Mateusza i Kacpra Łopuszańskich '' w Łopusznie części swoje dziedziczne mających''
    pisze dalej Rawita. Panowie ci skarżeni są o zagarnięcie gruntów plebańskich, czego przyczyną - jak uważa Rawita - najpewniej było zuboże-
    nie, spowodowane przez ciągłe podziały majątku dziedziczonego po przodkach. Dopiero w roku 1624 te gorszące spory zakończył ugodą nowy
    dziedzic, Zygmunt Łącki, który pisał się '' z Nadola Dolnego i Łopuszna''. Kolejnymi właścicielami wsi byli Derszniakowie herbu Korczak,
    wywodzący się z Rokitnicy w Ziemi Przemyskiej. W roku 1732 Anna Derszniakówna poślubiając Jana Dobieckiego herbu Ostoja i wniosła
    Łopuszno w dom mężowski a w konsekwencji - we władanie Dobieckich. Aż do uwłaszczenia chłopów dobra Dobieckich składały się z kilkuna-
    stu wsi i ponad 7000 morgów. Po roku 1864 gruntów pozostało tylko 2820, w tym ornych 1050 morgów. Dobieccy mieszkali w drewnianym
    dworze. Rawita Witanowski goszczący w Łopusznie zanotował: ''Na końcu osady, pośród pięknego ogrodu, na miejscu starego, drewnianego
    dworu, stanął okazały pałac piętrowy, według planów budowniczego Marconiego. Właśnie wykończono go z zewnątrz w czasie naszej tu byt-
    ności, naprzód więc zjechaliśmy na miejsce, aby ciekawy może zabytek drzewnego budownictwa uchować choćby w rysunku''.
    Z tego zapisu wynika, że podczas bytności Rawity istniały oba obiekty, a więc pałac nie powstał ''na miejscu dworu'', lecz zamiast niego.
    Do góry strony
    Pierwszy kościół parafialny powstał tu podobno jeszcze w wieku XIV lub na początku XV. Był budowlą drewniną, a fundatoem był mejscowy
    dziedzc, Łopuszyński. Tak uważa Rawita, choć wersja oficjalna datuje budowę pierwszej świątyni parafialnej Łopuszna dopiero na lata 1520-
    31, a jako jej fundatorów wymienia się Poraitów-Jasieńskich: Mikołaja Stogniewa dziedzica Jasieni i Dersława de Łopuszno et Wola Jasień-
    ska. Wspomniani fundatorowie byli, jeśli nie braćmi, to bardzo bliskim rodzeństwem, które zwyczajem ówczesnym, od wsi posiadanych przyję-
    li nazwiska: Łopuszańskich i Jasieńskich. O stanie kościoła w roku 1743 dowiadujemy się się z osnowy testamentu z roku 1743 ks. Jana Józe-
    fa Stanisławskiego, proboszcza w Łopusznie, '' Pieniędzy żadnych nie masz, bom je wydał na reparację beneficii krasocińskiej i łopuszańskiej,
    bo te beneficia funditio były zrujnowane ''. Czy owo zniszczenie dotknęło budynki plebańskie czy i kościelne, wspomniany dokument nie
    wzmiankuje. Zbudowana w stylu odrodzenia z kamienia i cegły, sklepiona, przed ostatnią restauracją miała długość 33, szerokości 16, a wyso-
    kości 15 łokci. W głównym ołtarzu znajdują się: figura Ukrzyżowanego Chrystusa Pana, oraz obrazy: Niepokalanego Poczęcia N. M. Panny,
    św. Anny pędzla Stachowicza, dar kolatorki. W górnych kondygnacjach tychże ołtarzy wizerunki św. Antoniego i św. Franciszka, praca mala-
    rza Kalńskiego. W roku 1870 rozpoczęto dobudowanie kościoła, gdyż dotychczasowy, na parafię liczącą do 6000 dusz, był za szczupły.
    Z braku fundatorów, sztuczne z drzewa ułożono sklepienie, które nie łącząc się z dawniejszym, kamiennym, wyraźną rysą wykazuje fuszerkę.
    Kościół cały, wraz z iema wieżyczkami, kryty blachą, również jak i stojąca od strony północnej dzwonnica w kształcie facjaty. Najciekawszym
    zabytkiem sztuki średniowiecznej jest obraz tułający się na chórze. Na desce drewnianej, w paru miejscach spaczonej, sporych rozmiarów,
    wymalowany jest techniką mieszaną wizerunek koronacji N. M. Panny. Powierzchowność obrazu oraz szereg romboidalnych liściastych bukie-
    tów jego tła, są bardzo starożytne. Jest on niezawodnie wytworem cechowego malarstwa krakowskiego, wzorowanego na dziełach zachodu.
    * * *
    Na końcu osady, pośród pięknego ogrodu, na miejscu starego, drewnianego dworu, stanął okazały pałac piętrowy, według planów budownicze-
    go Marconiego. Dobra te, przed uwłaszczeniem włościan, składały się z kilkunastu wsi i 7 183 morgów przestrzeni. Po roku 1864 pozostało
    zaledwie 2820 morgów, w tym gruntów ornych 1050, lasu 1400, reszta łąki i pastwiska dla hodowanego tu bydła rasy olenburskiej i owiec Naa-
    gretti. Obecnie dobra Łopuszno składają się z 4 folwarków: Łopuszno, Jasień, Sadów vel Hucisko i Zarembieńce; na każdym z nich prowadzo-
    ne jest oddzielne płodozmienne gospodarstwo - posiadają 2 młyny wodne, witrak, cegielnię, piec wapienny i 6 zarybionych stawów.
    Minąwszy ogrody dworskie wyjeżdżamy z Łopuszna drogą bitą, stanowiącą odnogę szosy wiodącej z Kielc do Włoszczowy i łączącą cały szereg
    kopalni i zkładów górniczych w tych stronach. Towarzyszy nam okolica górzysta, obfitująca w pokłady kamienia wapiennego.
    Tekst na podstawie pracy Michała Rawity-Witanowskiego ''Dawny Powiat
    Chęciński'' z 1903 roku
    *
    W pałacu, nedawno pięknie odnowionym, mieści się dziś Liceum Ogólnokształcące, a w sąsiadującym z pałacem byłym
    spichlerzu - internat. Całość uzupełnia park i późnobarokowa brama z 1. połowy XVIII wieku.
    jankoz dnia lipiec 11 2010 16:55:29 · Drukuj
    TOKARNIA
    Park etnograficzny należący do Muzeum Wsi Kieleckiej
    znajduje się w Tokarni pod Kielcami ( około 20 km. od
    Kielc trasą Kielce - Kraków ), kierunek południowy.
    Celem ekspozycji tradycyjnego budownictwa ludowego
    obejmującej okres od XVIII do pierwszej połowy XX wie-
    ku jest pokazanie i odtworzenie układu przestrzennego
    wsi z podstawowych regionów etnograficznych Kielecczy-
    zny. Całość terenu podzielono na sześć sektorów prezen-
    tujących: budownictwo terenów wyżynnych, budownictwo
    świętokrzyskie, budownictwo nadwiślańskie, budownictwo
    terenów lessowych, budownictwo dworskie i małomiaste-
    czkowe. Warto podkreślić, że wybrany teren pod lokaliza-
    cję skansenu pozwala na ponowne ustawienie obiektów
    w krajobrazie zbliżonym do pierwotnego. Docelowo jest
    planowane ustawienie 80 obiektów dostępnych do zwiedza-
    nia na czterokilometrowej trasie. Oprócz typowych, z peł-
    nym wyposażeniem w sprzęty zagród wiejskich, znajduje
    się tu dwór szlachecki z wystrojem pomieszczeń typowym
    dla drugiej połowy XIX wieku, wiatrak, a także studnia
    gromadzka, której urządzenia wyciągowe poruszane były
    końmi oraz wyposażenie XIX wiecznej apteki. Po obiek-
    tach oprowadzają przewodnicy lub informacji udzielają
    jankoz dnia lipiec 11 2010 16:54:04
    0 Komentarzy · 969 Czytań · Drukuj
    KRASOCIN
    Najdawniejsze dzieje Krasocina giną w mrokach historii. Nie dochowa-
    ła się żadna notatka ani dokument, które by coś mówiły o powstaniu
    osady, będącej zaczątkiem obecnej wsi. Tymczasem zabytki kultury
    materialnej z Krasocina i okolicy sięgają czasów prehistorycznych i je-
    dnocześnie dowodzą, że na tym terenie już od bardzo dawna przebywał
    człowiek i prowadził osiadły tryb życia. Pierwszy dokument historyczny
    dotyczący Krasocina ukazał się 24 kwietnia 1325 roku w Gnieźnie.
    Wystawił go arcybiskup gnieźnieński Janisław, z okazji konsekracji
    kościoła w Falkowie koło Radoszyc i nadania mu dziesięciny ze wsi
    Krasocin. W XVI wieku zapanował w Krasocinie kalwinizm, zaprowa-
    dzony tam przez Szafrańców. Najazd Szwedów, nie zatarł się w pamięci
    mieszkańców Krasocina. Żywy jest tam jeszcze przekaz o zatopionych
    przez żołnierzy szwedzkich skarbach i armatach. Jak powiadają, w ba-
    gnach pod Chotowem mieli Szwedzi zatopić duży skarb, na który skła-
    dały się zrabowane przez nich pieniądze i klejnoty. Wspomina także o
    tym Jan Wiśniewski w swoim '' Historycznym opisie....''. Nie wiadomo
    ile w tym prawdy, nie zachowały się żadne źródła historyczne na ten
    temat. J. Wiśniewski w swojej pracy pisze także, że przy rozwidleniu
    dróg na Łopuszno i Oleszno, w pobliżu Krasocina, w tym miejscu
    gdzie stoi krzyż, znajdowała się tak zwana mogiła szwedzka. Według
    rejestrów podatkowych z 1540 roku wynika, że w Krasocinie znajdo-
    wało się 18 kmieci na półłankach i 1 na jednym łanie. Gdy na okoli-
    cznych wsiach można było wówczas spotkać gospodarstwa opusto-
    szałe, tzw. pustki, to w Krasocinie nie było ich wcale. Areał ziemi
    zajmowany przez chłopów wynosił ok. 300 mórg. Jakość gruntów
    chłopskich była różnorodna, przeważały ziemie piaszczyste, mało
    urodzajne. Inwentarz z 1837 roku oceniał je jako piachy i sapy. W
    inwentarzu tym nie wliczono do Krasocina osiedla Cepków, rozcią-
    gającego się wzdłuż drogi do dworu. Składało się ono z 5 domów
    dwurodzinnych ibyło zamieszkałe przez służbę dworską i rzemieślni-
    ków. Powinności wobec dworu z tytułu posiadanej ziemi regulowali
    czynszem. Młyny wodne i wiatraki znajdujące się w Krasocinie i
    okolicy, przed uwłaszczeniem, należały do dziedziców wsi i stanowiły
    one t.zw. przemysł dworski. Jeszcze w okresie między wojnami świa-
    towymi czynne były koło Krasocina dwa wiataki typu holenderskiego. Wiatrak drewniany, stojący nieco dalej od wsi, po kilku latach został ro-
    zebrany i przeniesiony do Piekoszowa. Drugi, wybudowany z kamienia na planie koła, pozostał dłużej. Pierwsza wzmianka o parafii w Krasoci-
    nie pochodzi z czasów Kazimierza Wielkiego i mówi że owa parafia była zamieszkała przez 96 parafian.
    Kolejną wiadomość o krasocińskiej parafii przekazuje notatka z 7 stycznia 1399 roku, która informuje, że plebanem w Krasocinie był Marcin.
    Można przyjąć, że fundatorem tej parafii był Zbigniew z Brzezia, marszałek Królestwa Polskiego, dziedzic Krasocina w latach 1388 - 1425, cie-
    szący się opinią dobrodzieja kościołów i klasztorów. Nieco wiadomości na temat parafii w Krasocinie pozostawił Jan Długosz w ''Księdze upo-
    sażeń biskupstwa krakowskiego'', że dziesięcinę wytyczną z dworu rycerskiego w Gruszczynie pobierał pleban z Krasocina. Dużo więcej wiado-
    mości poczodzi z ''Księgi uposażeń archidiecezji gnieźnieńskiej'', Z tego źródła wynika, że miejscowy kościół w owym czasie drewniany i za pa-
    tronkę miał św. Dorotę. Do miejscowej parafii należały wówczas cztery wsie: Krasocin, Mieczyn, Ostrów i Sułków, a oprócz tego dwór w Gru-
    szczynie. W podziale kościelnym Krasocin wraz z Małogoszczem, Chotowem, Łopusznem należał do archidekanatu kurzelowskiego, a wraz z
    nim do archidiecezji gnieżnieńskiej. W podziale administracyjnym, państwowym, tereny Krasocina wchodziły w skład kasztelanii małogoskiej,
    a od XV wieku do powiatu chęcińskiego. Na początku XVII wieku, po wygaśnięciu tutaj reformacji, nastąpiła rewindykacja intrat plebańskich.
    Gdy ją zakończono, doszło do ponownej erekcji parafii atolickiej w Krasocinie. Od czasów swej fundacji aż do ostatnich lat XVIII wieku para-
    fia krasocińska nie wykazywała większych tendencji rozwojowych. Złożyło się na to wiele przyczyn, ale największa to nieurodzajne gleby.
    Z tego powodu parafia była słabo zaludniona i biedna. W roku 1540 mieszkańców było 280, a w roku 1662 niewiele więcej - 360. Proboszczo-
    wie więc do końca XVIII wieku mieli powody do narzekań o brakach w wyposażeniu kościoła, względnie o małych dochodach z gruntów. Do-
    piero naprzełomie XVIII i XIX wieku dokonały się korzystne zmiany gospodarcze, którym towarzyszył wzrost osadnictwa. Odtąd powiększała
    się ilość wsi i wzrastała liczba ich mieszkańców. Podczasgdy w roku 1824 parafia krascińska 875 katoików, to do 1921 roku zwiększyła się do
    3490. Na podstawie źródeł można mówić o trzech istniejących po sobie kościołach parafialnych w Krasocinie. Pierwszy istniał w XIV wieku.
    Kościół z 1521 roku był modrzewiowy, ulokowany w tym miejscu, gdzie obecnie stoi krzyż kmienny z npisem ''Pamiątka kościoła rozebranego
    w 1856 roku, wystawiona przez parafian 1894 r.''. W 1850 roku kościół groził już zawaleniem, skoro władze administracyjne zamierzały go
    zamknąć, a mieszkańcom tutejszej parafii zaleciły korzystanie z kościoła w Łopusznie. Jednocześnie powstał projekt, aby odbudować koścół
    św. Michała w Gruszczynie. Prjekt upadł, ponieważ npotkane tudności były nie do pokonania, zwłaszcza że w Gruszczynie był inny dziedzic i
    koszty byłyby ogromne. Dozór kościelny doszedł do wniosku, że taniej będzie postawić nowy kościół w Krasocinie.
    Obecny kościół w Krasocinie wybudowany został w 1853 roku, ale
    wykańczanie jego wnętrza trwało do 1856 roku. Najwięcej ofiar na
    tę budowę złożył miejscowy dziedzic, Hipolit Stojowski wraz z żoną
    Karoliną, która miała tutaj opinię bardzo pobożnej kobiety.
    Kościół wybudowano z kamienia i cegły, na planie prostokąta o wy-
    miarach 23,9 x 13,6 m i wysokości 10,4 m. Na szczycie elewacji fron-
    towej znajduje się symetryczne schodkowanie, a na nim kula z żelaz-
    nym krzyżem. Do wnętrza kościoła prowadzi, oprócz drzwi frontow-
    ych, wejście we wschodniej ścianie przez maleńką kruchtę i w ścia-
    nie zachodniej - przez zakrystię. Ponad dach kościoła wznosi się wie-
    życzka z sygnaturką. Z początku cały kościół pokryty był gontami,
    ale w latach 1911 - 1913 wymienono gonty na blachę.
    W okresie międzywojennym strop i ściany prezbiterium oraz nawy
    zostały pokryte polichromią. W 1937 roku proboszcz Bolesław Za-
    wadzki powierzył wykonanie polichromi młodemu artyście Janowi
    Młyńczakowi, pochodzącemu z tutejszej parafii. Malarz swój wysiłek
    skoncentrował przede wszystkim na stropie i jego
    fasetach. Tematyka tych malowideł była figural-
    na i roślinną. Grotę wybudował prboszcz Teodor
    Urbański w latach 1909 - 1913, naprzeciwko ple-
    banii, między rzeczką a szosą. Jest ona naśladow-
    nictwem groty Massavielle w Lourdes, która od
    1858 roku stała się miejscem pielgrzymek świata
    ktolickiego. Do tej groty w Krasocinie figury z
    cementu i gipsu wykonał profesor Rudlicki. Na
    jej szczycie postawiona została figura Matki Bos-
    kiej Niepkalanej a u stóp Bogurodzicy rzeźbę klę-
    czącej dziewczyny, która ma być wizerunkiem pa-
    sterki Bernadetty Soubiron. Od frontu znajduje
    się w grocie kapliczka z ołtarzykeim, ze sceną Bo-
    żego Narodzenia. Ma ona przywodzić na pamięć
    stajenkę betlejemską. Z przeciwnej strony umieś-
    cił rzeźbiarz figury św. Franciszka i św. Gertrudy.
    Po wybudowaniu tej groty, proboszcz Urbański
    założył przed nimi małą fontanne, po której nie
    pozostał żaden ślad.
    Krasociński wiatrak był bardzo znany i każdemu
    kojarzył się z Krasocinem.Wiatak jest zabytkiem
    kultury materialnej początku XIX wieku. Ten
    obiekt stojący na wzgórzu w sąsiedztwie kościoła
    jest ewidentnym symbolem wsi. Wiatrak jest mu-
    rowany i okrągły u podstawy, dach gontowy.
    Jego mechanizm stanowiły skrzydła poruszane si-
    łą wiatru. O jego stan troszczył się dawniej Broni-
    sław Kukla z Krasocina. Oprócz funkcji gospodar-
    czych pełnił też militarne. Jego los był zagrożony
    w czasie I wojny światowej. Stanowił on punkt
    obserwacyjny dla Austriaków i Rosjan.
    Także i w styczniu 1945 roku w trakcie ofensywy
    wiatrak omal nie został zniszczony przez Rosjan.
    Odbudowanie podziurawionego wiatraka koszto-
    wało sporo.Działacz kulturalny Feliks Rak posta-
    nowił stworzyć w wiatraku Muzeum Chleba.
    W maju 1978 roku kolejny raz aplował o zbieranie
    eksponatów do wyposażenia wiatraka. Za niektó-
    re eksponaty rolnicy otrzymywali wynagrodzenie.
    Muzeum Chleba w odbudowanym wiatraku otwa-
    rto 25 maja 1980 roku. Ale po śmierci Feliksa
    Raka wiatrak zaczął podupadać i na skutek róż-
    nych nieporozumień został opuszczony i niszczeje.
    Zrujnowane i zaśmiecone wnętrze wiatraka
    Do góry strony
    Tekst pochodzi z ksiązki Zbigniewa Nosala '' Ściegny ''
    Feliks Rak
    ... W Krasocinie, na górce za wsią, przy ariańskim wiatraku - któremu w zamian za stare, nie
    istniejące od lat, porwane i pogruchotane przez czas, przyprawiliśmy nowe skrzydła - skręcić
    trzeba w lewo, na północ. Droga z góry prowadzi do Oleszna, a w dole, przy figurze za lasem,
    znów jest zakręt. Też w lewo. I trzeba tamtędy. Ostrymi kamieniami trzeba na Borowiec, do
    Feliksa Raka, drogą między olszynami, nizinną, pobok bagien, w których skarb szwedzki od
    czasów wielkego Potopu czeka na jakiegoś szczęśliwca. Potem droga spośród olch i topoli
    idzie między domy, sady, zboża i przy niej właśnie, przy tej drodze, oznaczony nr. piętnaście,
    znaczny wyrosłą przy bramie, przy wrotach gruszą, stoi półwiekowy już prawie dom. . . Tam
    mieszkał Feliks Rak.
    Opowieść Feliksa Raka o Muzeum Chleba z 1981 roku:
    ... Muzeum, które w krasockim wiatraku z dwóch powodów chyba sobie - sam nie wiem - uro-
    iłem: żeby wszystko, co do chlebowej roboty potrzebne było, co z chlebem ma związek, zebrać
    zachować i pokazać, no i sam chleb, bo widziałem - nie po właściwej drodze idziemy i niedłu-
    go do tego dojdzie, że w muzeum chleb tylko będziemy oglądać. Z przesadą mówię, ale mało
    się to od ludzi rozproszonych po świecie słyszało? Jeżdżą, tu i tam bywają, dalej i blisko, przy-
    wożą zewsząd różne wiadomości. Mówią, ''listopad, śnieg leci, a tam żyta nie skoszone, tam
    zboże nie zebrane w snopkach gnije, ówdzie przyorali''.
    Nie raz, nie dwa takie opowieści. Muzeum Chleba. Mówi pan, redaktor Rajchert je ochrzcił?
    Niech będzie. Nie podobało się uczonym niektórym na początku muzeum, że amatorskie.
    Jakie tam amatorskie? Chłopskie. I podoba się. Stare narzędzia po wsiach zebrane i chleba
    bochen od Żmudziny ze Świdna. Okrągły, duży bochen z błyszcącą, trzeszczącą pod palcami
    skórką. Pachnący. Dobry. Szukałem takiej gospodyni, bo żona chorowła, córka moja też pie-
    cze, ale się wtedy chleb niespecjalne udał, Tadek Żmuda wzorową żonę ma, mówię: niech ona
    Obecnie wiatrak jest w ruinie, wnętrza są zdewastowne i zaśmiecone. Bez fachowej opieki i zabezpieczenia wiatrak ulegnie zagładzie.
    jankoz dnia lipiec 11 2010 16:46:12 · Drukuj
    CHĘCINY
    22.V.1275 roku nadaniem księcia krakowsko - sandomierskiego
    Bolesława Wstydliwego, ówczesny właściciel wsi Chęciny, Miku
    -lon, otrzymuje tereny spustoszonej przez Tatarów miejscowości
    Łagiewniki. Jest to pierwszy pisany dokument kilkuwiekowej
    historii Chęcin. Wzniesiony na przełomie XIII/XIV wieku zamek
    nazwano chęcińskim. Z kolei poprzez warownię nazwa przechodzi
    na powstające u jej podnóża podgrodzie, które przed 1325 rokiem
    otrzymuje prawa miejskie, a dotychczasową wieś Chęciny zaczęto
    nazywać Starochęcinami. Od chwili powstania dzieje miasta leżące
    -go na skrzyżowaniu traktów z Krakowa do Torunia i z Wiślicy w
    kierunku Śląska, związane są nierozłącznie z zamkiem. Jego poło
    -żenie na pograniczu Mało i Wielkopolski powoduje, że Władysław
    Łokietek obiera go na miejsce ''roków sądowych'' i zjazdów rycer
    -stwa, które odbyły się w latach 1310; 1318; 1331. Na ostatnim z
    nich z udziałem wojewodów i kasztelanów wybrano zarządcą Wiel
    -kopolski Kazimierza Wielkiego oraz uchwalono wojnę z Krzyża
    -kami. Przeprowadzając reformę administracyjną kraju Kazimierz
    Wielki po likwidacji kasztelanii małogoskiej, ustanawia w 1363 r.
    starostwo grodowe w Chęcinach.
    Widok na Chęciny - pocztówka z 1966 roku
    Do góry strony
    Szczególny rozkwit miasta, związany z górnictwem rud miedzi
    i ołowiu nastąpił w XV i XVI wieku. Miasto było siedzibą władz
    górniczych. Czynne były wówczas w okolicach Chęcin 33 kopa
    -lnie. Niektóre miały nawet po cztery szyby. Od XVI stulecia
    zaczęło rozwijać się na szerszą skalę górnictwo skalne. Miejsco
    -we kamieniołomy dostarczały pięknych odmian marmurów, z
    których dekoracyjne detale architektoniczne służyły do upiększa
    -nia pałaców, kościołów, placów. Po upadku górnictwa i tym sa
    -mym miasta zadecydowały prowadzone w XVII wieku wojny
    szwedzkie. Próby podniesienia z upadku przemysłu ''marmuro
    -wego'' podjęte przez Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz
    górnictwa kruszcowego przez Stanisława Staszica nie powiodły
    się. Przeniesienie w 1796 roku siedziby władz powiatu do Kielc
    spowodowały następny upadek Chęcin. Eksterminacja ludności
    żydowskiej w czasie drugiej wojny spowodowała trzykrotny spa
    -dek liczby mieszkańców. W 1939 r. miasto liczyło 7,5 tys. mie
    -szkańców, a obecnie około 4.7 tys. osób. Nowe osiedla, jako
    zaplecze mieszkaniowe dla potrzeb pracowników przemysłu
    materiałow budowlanych wznoszone są w oddaleniu od zabytko
    wego centrum.
    Widok z Góry Zamkowej
    Widok spod kościoła pod zamkiem
    Synagoga
    Zwiedzanie miasta
    Zwiedzanie miasta można rozpocząć na na Placu 2 Czerwca ( Duży Rynek ), gdzie
    znajdują się przystanki PKS i MPK ( linia do Kielc nr 31 ). Z tego rynku możemy
    zaobserwować zabytkowy układ urbanistyczno - krajobrazowy. Prostokątna siatka
    wąskich ulic pochodzi z okresu średniowiecza, natomiast zabudowa '' starówki ''
    obrazuje typowy wygląd XIX w. miasteczka. Domy są najwyżej dwukondygnacyjne
    posiadają bramy oraz sienie przejazdowe zapewniające dojazd do budynków gospo
    -darczych ulokowanych w głębi podwórza. ( Po upadku górnictwa część ludności
    utrzymywała się z pracy na roli ). Najokazalej prezentuje się budynek usytuowany
    w północnej pierzei rynku, wzniesiony w 1837 roku budynek ratusza, w którym
    mieści się Urząd Miasta i Gminy. W zachodniej części zwraca uwagę budynek daw
    -nej gospody '' Zajazd pod Srebrną Górą '' z kamiennym szyldem umieszczonym
    nad bramą. Przez sień przejazdową, kolebkowo sklepioną, prowadzi wjazd na pod
    -wórze obudowane oficynami. Ulicą Staszica dochodzimy do Placu Żeromskiego
    ( Mały Rynek ). Jest on częściowo pokryty brukiem. Po zachodniej stronie stoi
    okazały budynek dawnego zajazdu, wzniesionego w 1826 roku. Zwraca uwagę zwa
    rta ściana parterowych domów z sieniami przejazdowymi w północnej pierzei. W
    płn - zach. narożniku, w 1975 roku z okazji VII wieków Chęcin ustawiono marmuro
    -wy obelisk, na którym wykuto daty związane z historią miejscowości. Idąc w
    dółdochodzimy do miejsca na którym do niedawna znajdował się ciąg stodół, które
    ze względów przeciwpożarowych wznoszono na obrzeżu miasta. ( zostały po nich
    tylko kamienne słupy ). Skręcamy w lewo, mijamy restaurację '' Pod Zamkiem ''
    i dochodzimy do franciszkańskiego zespołu klasztornego. Najstarszy czworobok
    tj. kościół i część bezpośrednio do niego przyległą, ufundował w 1368 roku Kazi
    -mierz Wielki. Po kasacie klasztoru ( 1817 ), budynki wykorzystywane były m in.
    na więzienie, fabrykę marmurów, rzeźnię, łaźnię. Po częściowej rekonstrukcji i odno
    -wie obiekt zaadaptowany został dla celów turystycznych ( Hotel ''Chęciny'' ). Po
    wieloletnich staraniach władz kościelnych o odzyskanie zespołu klasztornego zos
    -tał on ponownie przekazany we władanie Franciszkanów. Dochodzimy do skweru
    u zbiegu ulic Małogoskiej i Przedborskiej. Stoi na nim pomnik poświęcony pamię
    -ci poległych i pomordowanych mieszkańców Chęcin.
    Po drugiej stronie ulicy Małogoskiej widoczny jest zespół klaszto
    -rny s. Bernardynek. Składa się on z kościoła p.w. św. Marii Mag
    -daleny i przylegającego do prezbiterium, ciągnącego się wzdłuż
    drogi klasztoru. Do świątni wchodzi się przez kruchtę od płn. i pom
    -ieszczenie pod krużgankiem łączącym chór z klasztorem. Wypo
    -sażenie wnętrza jest barokowe z XVII i XVIII wieku. Idąc ulicą
    Małogoską w kierunku wschodnim zatrzymujemy się przy domu
    nr. 7. Kamienica ta zwana ''Niemczówką'' zbudowana została w
    1570 roku w stylu renesansowym i jak głosi napis należała do
    Walentego i Anny z Niemczów - Wrześniów. Pierwotnie parterowa
    posiada obecnie dobudowane półpiętro. Pokryta jest gontem. W
    głąb podwórza prowadzi wjazd przez portal z piaskowca i sklepio
    -ną kolebkowo sień, z której do poszczególnych pomieszczeń pro
    wadzą cztery wejścia przez ozdobne kamienne obramienia. W pie
    rwszym po prawej stronie wykuto kartusz herbowy z datą budowy
    i nazwiskami właścicieli. Umieszczona od podwórza duża sala
    posiada XVII w. modrzewiowy strop oraz trójczęściowe okno roz
    -dzielone renesansowymi kamiennymi kolumnami.
    Idąc dalej w dotychczasowym kierunku kierunku, przecinając rynek, dochodzimy ulicą Długą do synagogi, w której obecnie mieści się
    Dom Kultury. Wzniesiona została w stylu renesansowym dla potrzeb ludności żydowskiej osiedlającej się w tej części miasta na mocy
    przywileju nadanego przez Władysława IV w 1638 roku. Najstarsza część budowli opięta w narożach szkarpami z łamanym polskim dach
    -em krytym gontem, z oknami w ciosowych obramieniach mieściła salę modlitw przeznaczoną dla mężczyzn. Z dawnego wyposażenia pozo
    stał późnorenesansowy kamienny ołtarz na rodały oraz hebrajski napis nad wejściem do sali głównej.
    Z rynku podchodzimy do usytuowanego na stoku Zamkowej Góry, powyżej ratusza kościoła parafialnego p. w. Bartłomieja Apostoła.
    Wykorzystano tu knfigurację terenu. Nie stoi on tak jak w gotyckich miastach w narożu rynku, lecz w pewnym od niego oddaleniu. Funda
    -torem świątyni był najprawdopodobniej Władysław Łokietek o. 1315 r. a budowę ukończył Kazimierz Wielki.
    jankoz dnia lipiec 11 2010 16:33:08 · Drukuj
    PIEKOSZÓW Trochę historii...
    .. Wieś Piekoszów, dawniej Piankoszów, Piakoszów, Piękoszów, odległa o 1 1/2 mili od Kielc, była siedzibą rodu Odrowążów.
    Kościół parafialny w tej wsi, pod wezwaniem św. Jakóba Ap. w 1366 roku postawić miał Piotr Odrowąż, wojewoda ruski, zabi-
    ty na Wołoszczyźnie w 1450 roku. Pewniej powiemy, że Piotr mógł ukończyć lub uposażyć zaczęte w 1366 roku dzieło.
    Pozostała po nim wdowa, Katarzyna, za zgodą syna swego Jana, wojewody ruskiego, uposażyła wzniesiony kościół w Pieko-
    szowie karczmą i rolą, ogrodem i łąką, oraz nadała sadzawkę we wsi Szczukowiec. Jeszcze w roku 1540 Piankoszów wraz z
    Rykoszynem, Brynicą, Oblęgorkiem, słowem cały obszar parafii piekoszowskiej, z wyjątkiem starościńskich Gałęzic, znajdu-
    jemy w posiadaniu Hieronima Odrowąża, zapewne wnuka fundatora. Kiedy Piekoszów z rąk Odrowążów przeszedł do Tarłów
    - trudno z braku dowodów wyjaśnić. Stać się to mogło najprędzej około 1553 r., za czasów Gabriela Tarły, marszałka królo-
    wej Katarzyny, kasztelana radomskiego, który otrzymawszy starostwo chęcińskie, prawdopodobnie osiadł w tych stronach.
    Zapewne też na mocy prawa prezenty służącej dziedzicom, około roku 1694 otrzymał probostwo piekoszowskie ks. Jan Tarło,
    kanonik krakowski, od 1717 roku biskup kijowski, następnie poznański. Po czterystu latach władania dobrami Chełmce, do
    których należał i Piekoszów, ostatnim, który wypuścił je z rąk był Adam Tarło. W roku 1839 nabywa Piekoszów Wielogórski
    z Krasny. Po paru latach nabywca przyciśnięty potrzebą, w licytacji sprzedaje majątek ten niejakiemu Smolińskiemu, kupco-
    wi z Kielc, ten zaś odstępuje go Mateuszowi Dobieckiemu. Piękne lasy, hodowane przez Tarłów, znęciły handlarzy, i oto dla
    wyrębu kupuje dobra piekoszowskie Żyd Baumritler, następnie posiada je Reismann. Od niego drogą kupna nabył wspom-
    niane wioski Konarski, który je parceluje.
    Jak Odrowążom zawdzięcza Piekoszów pierwszy kościół, tak znów Tarłowie mieli być założycielami tutejszego zamku. Zwali-
    ska tego okazałego gmachu widać w dolinie, na t.zw. Podzamczu, o początkach jego krążą rozmaite podania.
    Dziś okropna to ruina. Opodal zamku, we wsi samej, na sztucznie podsypanym wzgórku, stał dawny kościół murowany św.
    Jakuba z wieżą frontalną, krytą gontami. Szczupłe rozmiary jego, zapisane w papierach kościelnych, wynosiły długości 42, a
    szerokości 12 łokci. Pierwotnie nie miał wieży, którą dopiero w 1601 r. dobudować kazał swoim kosztem Mikołaj Świrski,
    kantor gnieźnieński, sufragan i proboszcz chełmiecki, biskup cytreński. Starożytny ten kościółek dawno chylić się musiał do
    upadku, skoro już w r. 1807 rozpoczęto obok niego, po prawej stronie, stawiać nową świątynię, według planów naprzód budo-
    wniczego Zabierznowskiego, później zaś Marconiego.
    Dawny i nowobudujący się kościół w Piekoszowie
    Roboty około wznoszenia murów przerwały w roku 1810 ówczesne zamieszki krajowe, zostały ukńczone nie bez pomyślnych
    starań i zabiegów zacnego proboszcza, ks. Bernarda Idziego Bzinkowskiego, regenta seminarium i prałata kolegiaty kielec-
    kiej. Dopiero około roku 1870 następca jego na probostwie krakowskim, kanonik Sylwester Grzybowski, rozpoczął dalsze
    roboty, ukończone w r. 1879 tak, iż d. 2 czerwca 1884 ks. Antoni Sotkiewicz, biskup sandomierski, mógł dokonać konsekra-
    cji. Jest to świątynia w stylu odrodzenia, o dwóch wysmukłych wieżach. W wielkim ołtarzu - renesansowym ( rzeźbił go w dre-
    wnie Turbas, artysta z Bolesławca, kosztem 5000 rb. ), za lekkim w stosunku do wysokości, znajduje się obraz Matki Bożej,
    odlat paruset cudami słynący. Według ks. Wacława, kapucyna, wizerunek ten ojciec Tomasz z klasztoru Paulinów częstocho-
    wskich darował ks. Franciszkowi Szczepańskiemu, proboszczowi piekoszowskiemu, a ten widział go w izbie zawieszonym.
    W roku 1705 w święto Wniebowstąpienia Pańskiego dostrzeżono łzy krwawe na tym obrazie, wskutek czego wizerunek prze-
    niesiono w roku następnym do kościoła piekoszowskiego. Doznane cuda i łaski w tym obrazie sprawdzone zostały przez wy-
    znaczoną w tym celu komisję i w r. 1706 d. 6 października ks. Stanisław Sierakowski, administrator diecezji gnieźnieńskiej,
    wydanym dekretem obraz za cudowny ogłosił. Obraz niewielkich rozmiarów, malowany olejno na płótnie, pokryty srebrną
    sukienką i ukoronowany, otoczony jest aureolą mistycznego uroku przez lud okoliczny. W bocznych ołtarzach znajdują się
    również starożytne obrazy przeniesione z dawnego kościoła...
    jankoz dnia lipiec 11 2010 16:24:34 · Drukuj
    Ruiny kościoła pw. Św. Michała Archanioła w Grzymałkowie
    Grzymałków, gmina Mniów. Powiat kielecki.
    Położenie i informacje praktyczne: Ruiny kościoła położone są w miejscowości Grzymałków. Około 8 km od Mniowa ( trasa nr 74) w kierunku Wólki Kłuckiej, Pałęg, Łopuszna. W Grzymałkowie jadąc od Mniowa ruiny świątyni znajdują się po lewej stronie, około 100 metrów od nowego kościoła.
    Uwaga kościół jest zamknięty. Wejść do niego można po wcześniejszym uzgodnieniu z konserwatorem zabytków. Otoczenie światyni oraz jego podniszczone elewacje możemy oglądać po sforsowaniu otaczajacego drewnianego parkanu.
    Zapomniane: ruiny kościoła pw. Św. Michała Archanioła w Grzymałkowie
    Opis miejsca:
    Historia powstania świątyni w Grzymałkowie sięga połowy XVII wieku. W 1631 roku, pan Kazanowski, właściciel okolicznych dóbr wybudował drewniany kościół pw. Św. Michała Archanioła. Od kościółka powstała miejscowość o nazwie Grzymałków ( herb Kazanowskich - Grzymała).W ciągu następnego stulecia świątynia była zaniedbywana, brakowało wsparcia kolatorskiego. Wedłu przekazów kronikarskich 17 czerwca 1849 roku kościół został zniszczony w wyniku przejścia gwałtownej trąby powietrznej, huraganu?.Co niektórzy sądzą, że kościół został rozebrany po to aby wznieśc nowy obiekt.
    W 1859 roku kościół został dopiero odbudowany z inicjatywy księdza Franciszka Gierasińskiego. Architektem był Antoni Kurella, muratorem - Franciszek Makulski. Głównym fundatorem, sponsorem - kolatorem był hrabia Eustachy Kołłątaj ze słynnej linii kołłątajowskiej.W 1878 roku kościół został odrestaurowany. 27.09.1922 kościół został konsekrowany pw. Św. Michała Archanioła.W 1978 roku po przeszło 20 latach budowy oddano do uzytku nowy kościół w Grzymałkowie. Opisywana światynia została opuszczona i niszczeje. Obiekt nie jest wpisany w rejestr zabytków. Władze kościelne postulują za rozbiórką kościoła.
    Piękna, wyjątkowa świątynia z XVII wiecznym rodowodzie jest obiektem zapomnianym i co najgorsze niechcianym.....
    Eustachy Kołłątaj był synem drugiego brata Hugona Kołłątaja - Jana. Był właścicielem Wólki Kłuckiej oraz spadkobiercą pałacu w tej miejscowości, który należał według niektórych źródeł do jego stryja Hugona.Na cmentarzu parafialnym w Grzymałkowie do dziś zachowane są nagrobki rodziny Kołłątajów.
    Opis świątyni:
    Budowla murowana na planie prostokata o wymiarach: długości - 22 metrów, szerokości - 11 metrów, wysokości 6 metrów. Świątynia zorientowana, fasada zachodnia flankowana dwoma piętrowymi wieżami, połączonymi trójkatnym naczółkiem.Wejście zachodnie w formie ryzalitu wystającego ponad lico fasady zachodniej. Ryzalit zwieńczony trójkatnie, poniżej niego dwuuskokowy gzyms.
    Wewnątrz światynia trójnawowa. Prezbiterium niższe ( zachowane z drewnianego kościoła), zamykające półkoliście nawę główną. Znajdowały się tutaj trzy ołtarze ( niektóre zachowane do dziś.)
    jankoz dnia lipiec 11 2010 16:00:54 · Drukuj
    Strona 2 z 3 < 1 2 3 >
    Copyright © 2010-2011

    181473 Unikalnych wizyt
    Engine: PHP-Fusion v6.01.6 © 2006
    Future Theme Bordeaux by Amilla Dee Webdesign


    Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie